Synαισθήσεις

Ζωή απ' τη ζωή

2012-01-21T18:44:00.000+02:00

Ν’ ανοίξεις τα στήθη σου
Και να ρουφήξεις ζωή απ’ τη ζωή

Οι άνθρωποι ρουφάνε ανθρώπους
τους στύβουν, τους κλέβουν
τους πετούν
ή μάλλον τους βάζουν σ’ εφεδρεία
μέχρι να ξαναγεμίσουν από κάτι

από αισθήματα, γνώσεις, ιδέες, χαρά
Κάτι να πάρουν.

Μα έρχεται η ώρα,
έλεγε κάποτε ένας νεκρός,
που τραβάς μονάχα σκουπιδάκια
από το ρεζερβουάρ
δεν έχεις πια τίποτα να δώσεις
μήτε να νοιώσεις
κάποιοι παλεύουν να σε σώσουν
Και πνίγονται.

Ν’ ανοίξεις τα στήθη σου
Και να ρουφήξεις ζωή απ’ τη ζωή
-όχι από ψεύτικα κανάλια-
ποτέ έτσι δεν θα αδειάζεις
ποτέ δεν θα σε εγκαταλείπουν
τα βαμπίρ
Έτσι κι αλλιώς δεν θα σε νοιάζει.

Όλα όσα χρειάζεσαι είναι διαθέσιμα
-ολόγυρα-

Ας μην αυταπατώμεθα: γεννιόμαστε θυμωμένοι

2012-01-18T10:02:00.000+02:00

Το φυτό φυτρώνει,
ποτίζεται από τη βροχή, θρέφεται από το χώμα,
φωτοσυνθέτει από τον ήλιο.

Το ψαράκι βγαίνει και τρώει πλαγκτόν.

Πιο ψηλά στην αλυσίδα αρχίζουν τα προβλήματα.
Όσο πιο εξελιγμένο ένα είδος,
τόσο πιο ανεπαρκές, δίχως αυτονομία·
η ζωή του εξαρτάται αποκλειστικά από άλλους.

Ένα εξελιγμένο μικρό, αν αφεθεί μονάχο,
θα φάει το κρύο της αρκούδας,
θα φάει τη βροχή και τον ήλιο στη μάπα,
θα φάει τα λυσσακά του,
μπορεί να φάει και κλοτσιά από κανάν περαστικό,
τίποτα χρήσιμο όμως δεν θά βρει να φάει
και θα ψοφήσει.

Πώς να μην είναι θυμωμένο;

Και πού να ‘ξερε -ή μήπως κατά βάθος ξέρει;-
τι θα φάει μεγαλώνοντας:

Θα φάει σούπες, στούκες, σαβούρδες, τα μούτρα του
Θα φάει ξύλο, μπούφλες, μάπες, μπουκέτα
Θα φάει δούλεμα
Θα φάει μούντζες και προσβόλες
Θα φάει πόρτες, χυλόπιτες, σουτ
Θα φάει στησίματα
Θα φάει… μην σας πω τι… κι από πού
Θα φάει κολλήματα, φλασάκια, πετριές, στραβώματα
Θα φάει χαστούκια, σφαλιάρες (μεταφορικά πια)
Θα φάει ήττες, νίλες, φρίκες, πακέτα
Θα φάει τον αγλέουρα
Θα φάει τη σκόνη των άλλων
Θα φάει χάπια με τις χούφτες
και στο τέλος
Θα φάει χώμα.

Μια παράξενη πλάνη

2012-01-10T09:38:00.000+02:00

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του.
Αστράφτει μέσα από έναν κατακερματισμένο κίονα του Παρθενώνα,
μέσα από παγωμένα σταλάγματα,
πύρινα απομεινάρια πεθαμένων αστέρων,
μία αχτίδα γαλάζιου φωτός
ή μέσα από μια χούφτα ολόχρυσης άμμου
-θραύσματα από την απαρχή της ύπαρξης των πραγμάτων.

Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς,
ούτε αναπαράγει τον εαυτό της.
Είναι αιώνια.

Εν αναμονή

2012-01-07T15:11:00.000+02:00

Μείναμε παιδιά

πιασμένα στο δόκανο

των προσδοκιών.

Γνώση

2012-01-07T14:41:00.000+02:00

Κάθε βίωμα
είναι μια χαραμάδα
στο σκοτάδι μας.

Αντίο

2012-01-02T15:16:00.000+02:00

Ο θάνατος από τότε που έφυγε η μητέρα

μού έγινε σχεδόν οικείος.

Και η ζωή απέκτησε το νόημα του αντιθέτου:

του τώρα εδώ είμαστε.

Είχαμε χαθεί, δεν ήσουν -δεν ήμουν- εδώ,

και τώρα που ποτέ δεν θα ξανά ‘σαι,

θα σε καλώ μονάχα στα όνειρά μου·

σε πτήσεις χαμηλές, μαζί, παρέα.

Αντίο...

Διαφορά φάσης

2011-12-24T22:51:00.000+02:00

Τώρα είμαστε

ό,τι μας είχε συμβεί

στο παρελθόν μας.

-----

Τώρα γίναμε

ό,τι είχαμε πράξει

στο παρελθόν μας.

Φυλάξου

2011-12-07T22:17:00.001+02:00

Δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ

-όχι γιατί δεν είχες τη δύναμη

ν’ ανταποδώσεις·

αυτό το διέκρινα από την αρχή-,

αλλά γιατί με μόλυνες

με το φθόνο σου,

μ’ αυτήν την παλίνδρομη σύγχυση

μεταξύ του τι είσαι

και τι θα ήθελες

απελπισμένα και αμείλικτα

να είσαι·

εγώ, αυτή, αυτός

έτσι -όχι έτσι, αλλιώς.

Μπροστά σε τέτοιον κανιβαλισμό

δεν μένει ακέραια καμιά αρετή,

καμιά συνονόματη της αγάπης.

(Φυλάξου)

Τριαδική ταξινόμησις ανθρώπων

2011-11-21T11:34:00.001+02:00

Θαρρώ, Ζορμπά, πως τριών λογιών είναι οι άνθρωποι:
Αυτοί που βάνουν σκοπό να πλουτίσουν, να φιλήσουν, να δοξαστούν,
αυτοί που μάχονται να ευεργετήσουν όσο μπορούν τους ανθρώπους
και τέλος αυτοί που σκοπό τους βάνουν να ζήσουν τη ζωή του σύμπαντος.

Νίκος Καζαντζάκης

Και πάντα τιμούμε τους ομοίους ή τους παρομοίους -να προσθέσω.
Τους άλλους τους θεωρούν οι πρώτοι άχρηστους, οι δεύτεροι αήθεις κι οι τρίτοι αδαείς.

Θεωρίες της synas

2011-11-19T12:06:00.001+02:00

Μία άκρως πραγματιστική* συμβουλή από τη θεία synas:

να κάνετε παρέα με ανθρώπους που σας κάνουν να νιώθετε καλάκαι σας στηρίζουν

σε ό,τι έχετε αποφασίσει πως είναι σημαντικό για εσάς.

Ότανβλέπετε πως ο συγχρωτισμός σας με έναν άλλον άνθρωπο σας «ρίχνει», να τον αποφεύγετε.

Εκ του αποτελέσματος διαφαίνονται συνήθως οι κρυμμένες, οι υπο- και οι α- συνείδητεςπροθέσεις.

*πραγματισμός:

η φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία αληθέςείναι μόνο ό,τι πρακτικά ωφελεί στη ζωή.

Σύμφωνα με τον πραγματισμό η πράξηέχει προτεραιότητα έναντι της θεωρίας, καθώς και η εμπειρία

έναντι τωναμετάβλητων αρχών. Οι ιδέες, σύμφωνα με τη φιλοσοφία του πραγματισμού,δανείζονται τα

νοήματά τους από τις συνέπειές τους και η αλήθειά τους προκύπτειαπό την επαλήθευσή τους.

Ανία

2011-11-16T19:50:00.001+02:00

Νομίζω πια πως

στάση στη ζωή

πιο άχαρη δεν έχει

από του παρατηρητή

-πόσο μάλλον θεατή-

ακόμα κι αν αυτή έχει προαχθεί

σε ηδονοβλεψία ή αφήγηση.

Επανάσταση

2011-11-11T11:50:00.001+02:00

Επανάσταση

η απόφαση να ζεις

χωρίς τράπεζες.

Ξανά

2011-11-08T19:47:00.000+02:00

Ονειρεύτηκα

την ασφάλεια,

κούρνιασα

και μαράθηκα

Ξύπνησα

πέφτοντας -στο κενό

γυμνή

και αλλιώτικη

Απελευθερώθηκα

από διχοτόμους

-ιδέες και φίλους

εγωπαθείς

Πλησιάζω
ξανά

στην παράξενη ευτυχία

της νιότης μου.

Ψυχραιμία

2011-11-03T11:32:00.000+02:00

Είναι καιρός

ν’ αποστασιοποιηθούμε λίγο από τα πράγματα

να ξαναδούμε τις φόρμες τους,

γιατί πολλά που φαίνονται ωραία και λογικά

τα λένε άνθρωποι άσχημοι και παράλογοι

κι αυτό πρέπει να μας υποψιάζει.

Είναι καιρός

που αντί να καταθλιβόμαστε

κλωθογυρίζοντας τα πεπραγμένα

και τις προοπτικές μας

μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα...

να συνεχίσουμε να λειτουργούμε

σα να ‘ναι όλα κανονικά

-πώς κάνουν στις κηδείες; έτσι-

φέρνοντας σε πέρας τα τρέχοντα

κι αφήνοντας την σκέψη μας να ωριμάσει

ν’ αναδυθεί από μέσα μας η όποια απόφαση,

δική μας, γνήσια και ειλικρινής

και σύμφωνη με τις αληθινές ανάγκες της ζωής μας.

Κάνουμε ό,τι επιλέγουμε·

κι ό,τι δεν επιλέγουμε συμβαίνει.

Μην το πεις...

2011-11-02T03:36:00.001+02:00

Είναι φορές που
οι άνθρωποι
ακόμα και αν τους αγαπάς
αν τους επιθυμείς
τους βλέπεις στον ύπνο σου
ή μόνο τους σκέπτεσαι
με μια περιέργεια
δεν έχει αξία να το μάθουν
να μοιραστείς μαζί τους
-με το αντικείμενο δηλαδή
της όποιας σκέψης σου-
την σκέψη σου
ή το συναίσθημά σου,

γιατί δεν θα το καταλάβουν
δεν θα το εκτιμήσουν
δεν θα τους πει τίποτε απολύτως
παρά ίσως ένα μικρό μπράβο
στο εγώ τους.
Και ίσως αυτό να μην έχει να κάνει
με το ίδιον του χαρακτήρα τους
της φύσης τους
αλλά με την τρέχουσα κατάστασή τους
με την φάση τους
ούτως ειπείν.

Σε κάθε περίπτωση
δεν έχει νόημα να το πεις·
το κρατάς και το αναμασάς
μονάχος.

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

2011-11-01T23:33:00.000+02:00

Οι ξένοι

ανέκαθεν είχαν οινόπνευμα στον εγκέφαλο

και νέφτι στον πισινό τους·

δεν πολυσκέπτονται,

τρέχουν, δουλεύουν και πετυχαίνουν στόχους.

Εμείς εδώ

-πάνω από την αραπιά-

έχουμε πνεύμα στον εγκέφαλο,

αλλά άρνηση προς την πράξη·

με δυσκολία βάζουμε στις ιδέες ενέργεια.

Η νοοτροπία δεν έχει να κάνει μόνο με την παιδεία·

έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία.

Δε μπορούν να σου επιβληθούν μέθοδοι ξένες,

σίγουρα θα τα θαλασσώσεις.

Ποτέ όμως δεν κατάλαβα

γιατί όλοι αυτοί οι Βόρειοι

είναι τόσο βαθιά πεπεισμένοι,

πως ο δικός τους τρόπος είναι ο σωστός.

Σίγουρα ρόλο έχει παίξει πάντως

ο Θεός απ' την Εγγύ Ανατολή,

που έπεισε την ανθρωπότητα

συνεχώς να στοχεύει

στο ύστερα και στο αλλού.

Εμείς εδώ

είμαστε «Εδώ και Τώρα»

κι εκείνος που τό ‘πιασε και το χρησιμοποίησε,

μόνον εκείνος μπόρεσε και γάμησε τις ψυχές μας.

Όλοι οι άλλοι έπονται.

Είναι η ανθρώπινη φύση...

2011-10-20T18:55:00.000+03:00

Έχω μία περίπτωση στο μυαλό μου

ανθρώπου προς άνθρωπο,

φυσικού προσώπου προς φυσικό πρόσωπο,

που εφαρμόζει την τακτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης

ή εν πάση περιπτώσει της Γερμανίας

προς την Ελλάδα (και όχι μόνο):

Είμαι δυνατότερος οικονομικά

και σ’ έχω στη «δούλεψή» μου.

Μπορεί να ξεκινήσαμε ως συνέταιροι

-καμιά σημασία δεν έχει αυτό-

ήταν ένα απλό τέχνασμα για να σε χειραγωγήσω.

Εσύ έπρεπε απλά να βάλεις ό,τι είχες στο παιχνίδι

στο όνομα ενός αβέβαιου κοινού και ανθηρού

υποτίθεται μέλλοντος.

Σταδιακά σε υποβίβαζα

με τρόπους παράνομους και νόμιμους ταυτοχρόνως

-ξέρετε πώς πάνε αυτά-,

σε έκανα δούλο μου στηριζόμενος σε αποφάσεις

που σου επέβαλα να παίρνουμε μαζί,

ώσπου σε έφτασα σε ένα σημείο

ομηρίας·

να σε πληρώνω ψίχουλα

κι εσύ να με πληρώνεις

με όλο και μεγαλύτερες συνεισφορές στην «εταιρία»

αλλά κυρίως με το μόχθο σου,

και με το ύστατο κεφάλαιο·

το ίδιο σου το είναι.

------------------------------------------

Ήμουνα σίγουρος πως δεν θα έφευγες

-μα πού να πας; Σε είχα δέσει κόμπο-,

όμως να που βρήκες θάρρος κρυμμένο
και μου την έκανες.

Από εξαθλίωση ως κάποιο βαθμό,

αλλά από περηφάνια κυρίως.

------------------------------------------

- Τόλμησες να σηκώσεις σ' εμένα το κεφάλι;

Που είσαι ένα τίποτα;

Ναι, σε περιφρονούσα ανέκαθεν,

μα τώρα σε μισώ.

Και ΠΡΕΠΕΙ να σε συντρίψω!»

- Κάνε ό,τι θες.

Εγώ έτσι ή αλλιώς

θα ζήσω.-

‘Γεια, ‘γεια…

2011-10-14T16:38:00.000+03:00

Αδιαφορία

αναδίδουν τα άνθη

και τα βλέμματα

στην κηδεία

όσων επέδειξαν αδιαφορία

και εγκλωβίστηκαν

στον εαυτό τους.

Kαι κάποια βιασύνη.

[Ίσως μια τρυφερή ψυχή

προσευχηθεί στο μέλλον

για την ανάμνησή τους…]

Shifters

2011-10-12T20:12:00.000+03:00

Κάποιοι άνθρωποι ζουν με τα πάντα κλεμμένα.

Είναι ένα συνοθύλευμα

σκέψεων, χαρακτηριστικών, συμπεριφορών

άλλων ανθρώπων

που γνώρισαν στη ζωή τους,

τους άρεσαν και τα οικειοποιήθηκαν.

Ασυστόλως.

Όλα κλεμμένα.

Παίρνουν έναν καμβά

και αντιγράφουν κάποια εικόνα

που έψαξαν στα άδυτα του Βατικανού

όπου είχαν τρυπώσει ντυμένοι μοναχοί,

-έτσι κι αλλιώς στην πρωταρχική τους μορφή είναι αόρατοι-

και την παρουσιάζουν περήφανα

ως έμπνευσή τους.

Θέλει εκπαίδευση μεγάλη και ταλέντο

να μάθεις να κλέβεις ως και το άρωμα των άλλων

κι ίσως γι' αυτό από τη φύση μου αποστρέφομαι

όσους προσπαθούν πολύ να αλλάξουν:

γιατί μάλλον οι ίδιοι μισούν τον εαυτό τους

κι αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι

που πρέπει κανείς να φοβάται.

Εεεεε;; Πειράζει;;

2011-10-11T20:24:00.002+03:00

Τα πιο ενδιαφέροντα σήματα τα λαμβάνω από Amerika.
Από μικρή τη σνόμπαρα και ιδιοσυγκρασιακά μου ταίριαζαν άλλα πράγματα.
Άλλο ύφος, άλλο στυλ, άλλοι ρυθμοί, άλλη προσέγγιση.

Ένα καθίκι μου έλεγε από παλιά πως τα United States είναι το λίκνο των πραγμάτων.

Νιώθω σχεδόν δυστυχής που δεν έχω καταφέρει να τα ζήσω.
New York, κατά κύριο λόγο...
αλλά δεν μου πάει ο τουρισμός και πια μεγάλωσα για μετανάστης.

Όλα εκεί συμβαίνουν· για κάποιο λόγο και στο μισητό νησί,
όπου τα παιδιά γεννιούνται όμως νεκρά.

Η Γερμανία είναι -ωιμέ- η καλή του Frankenstein.
Κι εμείς οι κάτω πάντα τεμπέληδες και καλοπερασάκηδες.
Είναι η ζέστη... μέσα-έξω.

Δεν θα διαλέξω. Απλά λέω.

Οι από 'δώ μου δίνουν να καταλαβαίνω,
οι από 'κεί με κάνουν να ονειρεύομαι.
Ιδέες. Οράματα.

Βαρέθηκα τη σαπίλα της Ευρώπης.

Όλοι στην τρίχα

2011-10-10T20:54:00.000+03:00

Η ζωή σου σού φορέθηκε καπέλο,

γιατί τάχατες αυτό ταίριαζεστην κεφαλή σου

και σ’ έψησαν να το πάρεις

και μάλιστα να το πληρώσεις!

Κι ύστερα σου ζητάνε και τα ρέστα,

που σου σκίστηκε…

μα αφού ήταντύπου μέγγενης·
λίγο έλειψε να εκραγεί εκ βαθέων το κρανίο.

Και όχι τίποτα άλλο,

αλλά το μυαλό λεκιάζει

και πάλι θα σού ‘βαζεχέρι η μάνα σου ή η πεθερά σου

ή και οι φίλοι σου στην τελική,

πως τους χαλάς τα πράγματα.

Και τώρα το φοράς έτσι μισό,

λίγο έξω-λίγο μέσα

και προχωράςλες κι όλα είναι εντάξει, μία χαρά,

όπως προβλέπει ο νόμος.

Έτσι κι αλλιώς

κι οι γύρω σου παρόμοια τα φοράνε

τα δικά τουςτα καπέλα…

Όλοι στην τρίχα.

Στραβοξύπνημα

2011-10-07T09:03:00.000+03:00

Εμποτιζόμαστε με ό,τι μας λέει η μάνα μας.

Και αν η μάνα μας είναι Κατίνα, είμαστε κι εμείς Κατίνες

–όσο καλά κι αν μαθαίνουμε με τα χρόνια να το κρύβουμε.

Κι επειδή τα ¾ των Ελληνίδων μανάδων είναι καρακατινάρες,

ξεκατινιαζόμαστε και ως λαός και ως έθνος και ως κράτος.

ΕΓΩ πάω τώρα να τινάξω τα χαλιά μου

–γιατί ΕΓΩ είμαι καθαρή, όχι σαν κάτι άλλους-

στο μπαλκόνι του διαμερίσματος της πολυκατοικίας ΜΟΥ,

και θα κάνω τα από κάτω μπαλκόνια μουνί

(μα τι έκφραση… ποτέ μια ΚΥΡΙΑ σαν κι ΕΜΕΝΑ δεν θα χρησιμοποιούσε τέτοιες εκφράσεις),

γιατί ΕΓΩ μένω στον 5^ο και τους από κάτω τους έχωχεσμένους.

Όσο για τους από πάνω… τους μισώ.

Και όλα αυτά σας τα γράφω μακιγιαρισμένη,

γιατί μετά έχω να βγάλω φωτογραφίες στον καθρέφτη

για το facebook.

Και μετά έχω να ξεράσω. Καλά μας ημέρα.

Δεν χρειάζεται να λένε όλοι "αλήθεια"

2011-09-27T19:02:00.000+03:00

Η ειλικρίνεια προϋποθέτει καλές προθέσεις,
έναν κάπως ανιδιοτελή χαρακτήρα
και μιαν υποτυπώδη μορφή "αγάπης" για τον συνάνθρωπο.

Αλλιώς είναι κεκαλυμμένη επιθετικότητα.

Ό,τι...

2011-09-05T19:51:00.018+03:00

Αναπαριστούμε τη φύση μας.

Τα πρώτα κύτταρα μπορούν να επιλέξουν·
ένα εν δυνάμει τό 'χουν.
Μα αφού έγιναν, δεν ξεγίνονται.
Μπορούν μονάχα να μεταλλαχθούν.

Πόσο "κακή" ακούγεται η λέξη τούτη!

Αναπαριστούμε διαρκώς τη φύση μας.
Και είναι κωμικοτραγική η πάλη της μεταμόρφωσης.
Ο Θεός μας είναι εύπιστος, είν' εύπλαστος·
αν ίσως προσπαθούσαμε συλλήβδην να του αλλάξουμε συνήθειες…

Κι αν ήτανε κι αυτό "καλό".

Πάρις

2011-08-14T13:09:00.001+03:00

Αντιστέκεσαι

και κάνεις το πανί σου

Πλωτή άγκυρα.

Dream -yourself

2011-08-06T21:56:00.002+03:00

Mάταιη ζωή

Εκούσα ενσάρκωση

Ξένων ονείρων.

LifeStyleLibido

2011-07-28T17:23:00.000+03:00

Μου αρέσουν τα έντονα κόκκινα, λαμπερά νύχια στα πόδια,

περιποιημένα -σχεδόν σα φυσικά- στα χέρια.

Τα μακριά λυτά μαλλιά με μπούκλες χαλαρές

κι ανταύγιες από τον ήλιο.

Μαυρισμένα κορμιά που δεν μαρτυρούν ίχνος προσπάθειας,

μόνο παιχνίδι που σε ιδρώνει, σε δένει και σε σμιλεύει,

κολύμπι και ηδονικές βουτιές.

Χορός τις νύχτες

μέσα σε μακριά εξώπλατα φορέματα μ' έντονα χρώματα

και ανοιχτά ριχτά πουκάμισα.
Ήχοι αφρικάνικοι και μέθη.

Kαι έρωτας χωρίς πόζες και χωρίς νάζια

έξω…
έξω απ' το σπίτι.

Πίνακας της υπέροχης Αγάπης Χατζή.

oops... sorry

2011-07-27T16:36:00.001+03:00

Δεν το ήθελα:
αυθόρμητα έγινε…
από ανία.

That’s life

2011-07-27T12:13:00.000+03:00

Πώς έφτασες ως εδώ, ούτε που το κατάλαβες, ε;
Πόσο αεροβατούσες μέσα στην ψεύτικη ευδαιμονία σου...
Πόσο ξύλο μέλλει να φας για την επιπολαιότητα,
αλλά και την αλαζονεία που επέδειξες κατά το πρόσκαιρο "σουξέ" σου...

Περαστικά...

Αφού δεν ξέρεις να διαχειρίζεσαι τις τοσοδούλες νίκες σου,
μάθε τουλάχιστον να φέρνεις βόλτα την ήττα σου.

Η τύχη είναι γένους ουδέτερου

2011-07-08T20:42:00.002+03:00

Νιώθω τόσες φορές άτυχη
για όσα «κακά» μου έχουν συμβεί.
Αλλά πιο συχνά νιώθω τόσο τυχερή
γι’ αυτά τα ίδια...

Τα καλά με τσάκισαν.

Οι αγανακτισμένοι δεν είναι συνδικαλιστές... ...και το αυτονόητο πρέπει να επαναλαμβάνεται

2011-07-06T12:39:00.000+03:00

Η Ελλάδα έχει έναν τεράστιο Δημόσιο τομέα:
θέσεις χωρίς αντικείμενο, θέσεις χωρίς υπαλλήλους,
θέσεις άχρηστες, θέσεις επιβλαβείς για το κοινό καλό,
θέσεις γραφειοκρατικές,
θέσεις που κάνουν το σύστημα πολύπλοκο, δυσλειτουργικό, αντιπαραγωγικό, χαώδες.

Τα δυο μεγάλα κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα μετά την Μεταπολίτευση
δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να γιγαντώνουν αυτόν τον Δημόσιο τομέα,
προκειμένου να διαπλέκονται και να ψηφοθηρούν
και όποτε έχει γίνει η όποια προσπάθεια συμμαζέματος
έχει προσκρούσει πάνω στις αντιρρήσεις της εκάστοτε Αντιπολίτευσης,
αλλά και της Αριστεράς,
η οποία μόνο μέσω της άρνησης δικαιολογεί πλέον την ύπαρξή της,
και μέσω των συνδικάτων που παλεύουν για να ευνοείται ο κλάδος τους,
αδιαφορώντας ή και εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Τόσα χρόνια όλη αυτή η παράλογη κατάσταση καλυπτόταν με δάνεια.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας:
δεν είχαμε ποτέ την αντίστοιχη οικονομία για όλα όσα απολαμβάναμε.

Τα δάνεια πήγαιναν βέβαια κυρίως
στη συντήρηση αυτού του μορφώματος που λέγεται Δημόσιος Τομέας,
στον οποίο εμπλέκονται και από τον οποίο ωφελούνται ποικιλοτρόπως
πολιτικοί, συνδικαλιστές, δικαστικοί, εκδότες, τραπεζίτες,
δημοσιογράφοι, σύμβουλοι, εργολάβοι, μεσάζοντες…
ποιον να πρωτοαναφέρει κανείς…

Αλλά ΚΑΙ δημόσιοι υπάλληλοι
και διάφοροι μικροί και μεγάλοι ιδιώτες που θρέφονταν άμεσα ή έμμεσα από το Δημόσιο…

(επιδοτήσεις και έργα του αέρα, φοροδιαφυγή μέσω λαδώματος, νομιμοποίηση αυθαιρέτων κλπ κλπ.
οφείλονται όλα στη διάρθρωση αυτού του κράτους-τέρατος)

Αυτό εννοούσε κι ο Πάγκαλος όταν έλεγε: «Μαζί τα φάγαμε».
Δεν είναι όμως έτσι, κε Πάγκαλε –που έλεος… κάντε πια κάτι για την ακράτειά σας!
Ο λαός έπαιξε το παιχνίδι σας, γιατί ΕΣΕΙΣ τον πείσατε ότι είναι ένα καλό και νόμιμο κι επωφελές παιχνίδι.

Η άλλη πλευρά πάλι, αυτή του ιδιωτικού κεφαλαίου,
εκείνο το παλιό, αλλά ακόμα ευρηματικό καπιταλιστικό σύστημα της Δύσης,
ήρθε να μας ζητήσει τα ρέστα, και τα επιτόκια, και την κυριαρχία εντέλει πάνω στη χώρα μας.
Και τι να τους πεις; Χρωστάμε. Πράγματι χρωστάμε.
Κι ας είναι αυτοί ό,τι είναι… τοκογλύφοι, απάνθρωποι, εκμεταλλευτές, τα χάλια τους τα μαύρα.
Τα έχουν κι οι ίδιοι θαλασσώσει, και κάνουνε πάνω μας πειράματα,
να δουν πώς θα σωθούνε
–δεν θα σωθούν, όπως δεν σώθηκε και το σοβιετικό σύστημα,
που εμείς μονάχοι πάμε να συγκολλήσουμε με το απέναντί του.

Γιατί είναι ο δογματισμός και η ανθρώπινη απληστία που αποθεώνει πάντα ό,τι πρεσβεύει,
εις βάρος όλων των υπολοίπων
κι εις βάρος αυτών που δεν πωρώνονται, δεν συμβαδίζουν, δεν συμμετέχουν, δεν υποτάσσονται.
Εις βάρος άλλων χωρών, άλλων ηπείρων.
Εις βάρος του ίδιου του πλανήτη.

Γι’ αυτό ίσως ποτέ να μην υπάρξει λύση παρά μονάχα ο συνεχής αγώνας.
Ο αγώνας για μια ισορροπία τρόμου μεταξύ των αντιφάσεων και των αντίρροπων δυνάμεων…
του Ανθρώπου.

Κοινωνία

2011-06-18T02:40:00.013+03:00

Ακούω τόσα πολλά… και τόσο μεγαλόπνοα…
σαν τις αποφάσεις που παίρνουμε κάθε Πρωτοχρονιά.

"Θα διαβάσω Αριστοτέλη, θα γίνω καλύτερος άνθρωπος, θα κάνω φιλανθρωπίες"
(πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι για να χρησιμοποιείς αυτήν τη λέξη;… να είσαι φίλος του είδους σου;)

Ένα αρχίδι θα κάνεις απ’ όλ’ αυτά, και το ξέρεις εξ αρχής.
Θέτεις βέβαια στόχους, ελπίζεις… όμως…

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κίνητρα απλά κι απτά:
λεφτά, μόστρα, επιτυχία, εξουσία, γαμήσια…
Όλα τα άλλα τα κάνουν για να φτάσουν κάποτε σ’ αυτά.
Δεν είναι κακό. Ούτε καλό. Απλά πραγματικό. Ανθρώπινο.

Σε έναν κόσμο λοιπόν τέτοιον,
μην ζητάς να κατέβει στις πλατείες για αξίες γενικώς και αορίστως.
Δέξου την συνεισφορά του άνευ αξιολόγησης προθέσεων.
Γιατί η μόνη συνεισφορά στα πράγματα είναι η συμμετοχή.
Και στην πορεία η μέθεξη.

Η κοινωνία.

Χα!

2011-06-09T03:16:00.004+03:00

Η αγάπη είναι αμοιβαία.
Τετριμμένο;
Χα!
Κι όμως.
Η αγάπη είναι αμοιβαία.

chic

2011-06-02T05:32:00.046+03:00

Μετά από ενδελεχείς μελέτες της πρόσφατης συμπεριφοράς των Ελλήνων,
έκανα την πραγματικά αξιοζήλευτη παρατήρηση,
πως οι πλούσιοι δεν συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες του Συντάγματος,
αλλά συνεχίζουν ακούραστοι το φιλανθρωπικό τους έργο για τα παιδιά της Μοζαμβίκης
και της ευρύτερης περιοχής μέσω της συμμετοχής τους σε ανιαρά γκαλά
(ναι, άνθρωποι είναι κι αυτοί και βαριούνται, αλλά έχουν θέληση και υπομονή μεγάλη.
Τίποτα σ’ αυτήν τη ζωή δεν είναι τυχαίο,
πόσο μάλλον η διατήρηση της εικόνας που με τόσο κόπο έχει επιτευχθεί).

Στα συγκινητικά φωτογραφικά ενσταντανέ φαίνονται όλοι υγιέστατοι
παρ’ όλες τις ασθένειες που έχουν προφασισθεί εδώ και δεκαετίες,
όταν κατηγορούνταν σειριακά και συλλήβδην
για διάφορα τερατώδη οικονομικο-στρατιωτικο-πολιτικά σκάνδαλα,
τα οποία βεβαίως γρήγορα παραγράφηκαν,
πράγμα που επίσης επιβεβαιώνει την δύναμη που κρύβουν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι
να επιβιώνουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Ειλικρινά νιώθω ευγνωμοσύνη που υπάρχει αυτή η σχετικά νεοϊδρυθείσα κάστα
(η προηγούμενη είχε την αναξιοπρεπή σφραγίδα του δοσίλογου και του μαυραγορίτη),
η οποία δημιουργήθηκε κατά την περίοδο της δεκαετίας του ’80
και σιωπηρά, χωρίς να αναζητά ουδεμία εγχώρια αναγνώριση,
στηρίζει έκτοτε αδιαλείπτως το κράτος και είναι πάντα παρούσα στις μεγάλες του συναλλαγές,
-βλέπε αεροπλάνα, υποβρύχια, ηλεκτρονικός εξοπλισμός κλπ.-
έτσι ώστε να διαθέτουμε μίαν έμπειρη, ώριμη και ταυτοχρόνως κομψή παρουσία προς τα έξω.

Ο κος Ζαμπούνης μπορεί να σας τα εξηγήσει καλύτερα.

Ξεφτίλα

2011-06-01T02:53:00.001+03:00

Δεν είμαι χριστιανή, καθόλου, ούτε οπαδός καμιάς θρησκευτικού τύπου υστερίας.
Όμως βρίσκω λίγο παράξενο άνθρωποι με μεγάλη εξουσία να τον χώνουν όπου βρουν
ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεση του αντικειμένου του πόθου τους
ή να παρτουζώνονται με πουτάνες και μάλιστα ανήλικες
και γενικώς να χρησιμοποιούν το έμψυχο και άψυχο υλικό του πλανήτη όπως τους καυλώσει…
Οι άνθρωποι που παίζουν -ή πρέπει να πω τζογάρουν;- με τις τύχες ολόκληρων λαών
δεν θα ‘πρεπε να είναι λίγο πιο μαζεμένοι και όχι έρμαια των άνευ προηγουμένου
-και επομένου· δεν έχει παραπέρα- σαρκικών και υλικών επιθυμιών τους;

Μορφωμένες μαϊμούδες

2011-05-30T14:16:00.003+03:00

Είχα ανέκαθεν την αίσθηση, την υπόνοια
πως άνθρωποι που ξημεροβραδιάζονται πάνω σ’ ένα βιβλίο,
που σταχυολογούν ακόμα και ποίηση στρυφνή
ή αποφθέγματα «δύσκολων» φιλοσόφων
-όχι μόνον εκείνων του συρμού
που κάτι τέτοιοι τους καταδίκασαν
να γελοιοποιούνται καθημερινά στα χείλη
ανυποψίαστων-,
είχα λοιπόν πάντα την αίσθηση
πως πολλοί -αλλά πολλοί- άνθρωποι διαβασμένοι
αδυνατούν να κάνουν μία απλή, σημαντική
δική τους σκέψη.

Απορίες

2011-05-16T02:24:00.002+03:00

Διάβασα ένα ωραίο κειμενάκι.

Έλεγε πως ο ίδιος του ο συντάκτης

μοιάζει να σκέφτεται, να νιώθει, να ενδιαφέρεται,

να συμ-μετέχει,

μα πίσω από την περίπου ανθρώπινη όψη του

κρύβεται ένα κλειστό αυτοαναφερόμενο έμβιο σύστημα
με κάποια ίχνη μνήμης και συνείδησης.

Πώς είναι όμως δυνατόν ένα τέτοιο ον

να είναι ΚΑΙ αυτοαναφορικό;

Και κυρίως ΓΙΑΤΙ;

Πάντα θα απορώ με την ανθρώπινη κατάσταση

και τις α(κατα)νόητες εκφάνσεις της…

Ο Κοέλιο έχει άλλη γνώμη…

2011-05-12T14:22:00.000+03:00

Με την κρίση υποχρεωτικά αποκτούμε κάποιο μέτρο,

καταναλώνουμε λιγότερα αγαθά,

παράγουμε μικρότερο όγκο απορριμμάτων,

κάνουμε υγιεινότερη διατροφή

και κόβουμε τις καταχρήσεις,

αφήνουμε σπίτι το αυτοκίνητο

και περπατάμε,

ξοδεύουμε λιγότερη ενέργεια, νερό,

φυτεύουμε κανά μαρούλι,

κι όσοι έχουμε δυνατότητα

την κάνουμε για επαρχία…

Λέτε να συνωμότησε το Σύμπαν για να γίνουμε οικολόγοι;;

Η δυστυχία είναι μεταδοτική

2011-05-11T12:17:00.005+03:00

Η εξαθλίωση δεν είναι προστατευμένη συνθήκη
σε μυθιστόρημα του Ουγκό ή του Ντίκενς.

Είναι σακάκι κολλημένο στις σάρκες των άμοιρων
που κουβαλούν την απελπισία τους από τόπο σε τόπο,
ψάχνοντας πάντα τη Γη της Εδέμ.

Κλέβουν οι πανούργοι το «εδώ» των ανθρώπων
και το μεταμορφώνουν σε πληρωμένο παράδεισο για λίγους
και το «αλλού» σε κόλαση απλήρωτη, σιγά-σιγά για ΟΛΟΥΣ.

(Ναι, κλείδωσαν το κέντρο οι εκπεσόντες άνθρωποι
κι έκρυψαν τα κλειδιά μες σε σουγιάδες)

Εγώ κάτι τέτοιους τους φοβάμαι...

2011-05-09T13:10:00.001+03:00

Τον κόσμο δεν κυβερνά η αξία,
ούτε καμία λογική αρχή.
Τον κόσμο κυβερνά μονάχη
η επιθυμία.

Κι αυτό πολύ επικίνδυνο φαντάζει,
αν αναλογισθεί κανείς ανθρώπους
ιδιαζόντως επιθυμητικούς
-ωσάν π.χ. τον Χίτλερ·
που μέσα σ' όλα
θέλησε ακόμα και να παντρευτεί
ελάχιστες ώρες πριν την αυτοχειρία του.

Κράτημα

2011-05-07T00:15:00.003+03:00

Αυτά που έχω να πω, κοντεύουν να μου βγουν από τ’ αυτιά.
Όμως έχω εκφρασθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια,
που ειλικρινά νιώθω να κάνω κακοδιαχείριση των πόρων εισδοχής των άλλων…

Round and round…

2011-04-30T03:31:00.003+03:00

Οι καλές επιλογές
επιφέρουν κακές αλλαγές·
και οι κακές καλές.

Όλα είναι το ίδιο.
Και τα διλήμματα
κυκλικά σταυροδρόμια.

Όποιον δρόμο και να πάρεις
οδηγεί σ’ εσένα.

Σ’ εσένα, σ’ εσένα
και πάλι σ’ εσένα.

-----------------------

Αν δεν βρεις τρόπο
να κάνεις κάτι καίριο,
να γράψεις· να διδάξεις…

Test

2011-04-16T00:36:00.000+03:00

Πολλοί άνθρωποι μου δίνουν την εντύπωση

πως έχουν θέσει ως πρωταρχικό στόχο της ζωής τους

να εκπληρώσουν όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα

και ει δυνατόν να βγουν πρωταθλητές:

Αλαζονεία (superbia), Απληστία (avaritia),

Οργή (ira), Ζηλοφθονία (invidia),

Λαγνεία (luxuria), Λαιμαργία (gula),

Οκνηρία (acedia).

Δίχως μέτρο

2011-04-14T13:39:00.001+03:00

Όταν δεν σέβεσαι

αυτό που σου χαρίζεται

-και όλα δώρα είναι

και περαστικά-

όταν το σκίζεις,

όταν το ξεφτιλίζεις,

δεν το χορταίνεις·

σε χορταίνει.

Και σε φτύνει.

Καλημέρα.

Χάιντε!!

2011-04-13T13:59:00.003+03:00

Δεν θα τιμωρηθείς για το θυμό σου, θα τιμωρηθείς από τον θυμό σου.
Βούδας

Στη νεοελληνική «Βούδας» λέγεται αυτός που βρίσκεται μονίμως στην κοσμάρα του.
Δεν πα’ να πέφτουν βόμβες δεξιά-αριστερά, αυτός κατά τα εγχώρια και δη σαλλονικιώτικα standards
θα συνεχίσει να ρουφά την φραπεδιά του, ατάραχος, αδιάφορος, παραλίας.

Και κατά τον αυτόν τρόπο ερμηνεύονται διάφορα πράγματα.
Εκ προσωπικής πείρας, φαινομενικών αποτελεσμάτων και πάντα σε τιμές απόλυτες.
Όμως γιατί και πώς και ποία η πρόθεσις, κε Πρόεδρε;

«Αυτός είναι επιτυχημένος»…
ασχέτως τρόπου και μέσων, ασχέτως πορείας, ασχέτως συμπεριφοράς και διαχείρισης της όποιας
«επιτυχίας» του. Ασχέτως ήθους εν ολίγοις, η επιτυχία έχει να κάνει αποκλειστικά αν χτύπησες κάποιο
στόχο που η κοινωνία σήμερα θεωρεί χρήσιμο. Όπως ήταν παλιότερα π.χ. ένα ελάφι στο δάσος. Αυτό
σήμερα είναι απλά σπορ και δεν συνιστά πραγματική επιτυχία, προσέξτε το.

«Είναι και μάγκας»…
Έχει το look σημαίνει αυτό του Κούρκουλου στο «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», μιλάει και τύπου
μάγκικα, της γειτονιάς, βλέπε Κωστόπουλος, γαμάω και δέρνω ή έτσι λέω, κι αν έχει κάνει και 80
υποκύψεις παλιότερα κι αν συνεχίζει με πεολειχίες γιατί πάντα υπάρχουν και πιο μάγκες στη σκάλα
της κοινωνικής ιεραρχίας, δεν πειράζει. Και εις ανώτερα. Όλα στο κάτω-κάτω έχουν το τίμημά τους.

Όμως αυτά είναι τετριμμένα. Γνωστά. Ο Βούδας είναι πιο πέρα. Oriental. Exotic.
Ο Ρασούλης να φανταζόταν άραγε έναν άνθρωπο ήρεμο, καλοσυνάτο, εκεί που έτριβε ευχαριστημένος
την κοιλάρα του και χάζευε τις μουνίτσες πάνω στα τραπέζια…
μπαίνει μπράβος να πουλήσει προστασία, του χαλάει τη βραδιά…
γίνεται Κούδας, σηκώνεται και πλακώνει τα κλοτσίδια, απλά κι ωραία και μαγκιόρικα
κι εν συνεχεία ξανακάθεται και απολαμβάνει το ουισκάκι του;

Ή μήπως νά ‘θελε να πει τίποτα άλλο;

Προβολές, οι άνθρωποι κάνουμε προβολές. Ο απέναντι είναι άσπρος τοίχος και κρεμάμε πάνω του το
άσπρο πανί που συνόδευε τον προτζέκτορα. Και χαζεύοντας τις προσωπικές στιγμές μας αναφωνούμε:
«Να, τον βλέπεις; Έτσι είναι! Όπως ήμουνα εγώ τότε στη Σκύρο!»
ή «Αυτό το κάνει επειδή φοβά-μαι!» ή «Είναι ατάραχος επειδή παίρν-ω ηρεμιστικά!»

Δεν υπάρχουν άλλες εξηγήσεις, κε Πρόεδρε… Είναι απλό: όλοι είναι εγώ. Τα καλά μου τα έχουν οι
προς ώρας φίλοι μου και τα κακά μου τα έχουν όλα οι οχτροί μου, και όλα όσα δεν είμαι εγώ δεν
υπάρχουν, είναι ψέματα, κουτσομπολιά, φαντασίες και φλυαρίες του όχλου. Καλή σας ημέρα.

Μικρή επισήμανση

2011-04-12T14:19:00.007+03:00

Μ’ αρέσει πολύ που άνοιξε ο καιρός.
Μου φτιάχνει απίστευτα το κέφι και μου δίνει ενέργεια.

Κι ένα χαμόγελο στα χείλη. Γουστάρω.

Δεν υπάρχει σημαντικότερο πράγμα
απ’ το να νιώθεις καλά μέσα σου.

Δεν είναι το ίδιο με το «περνάω καλά».
Το «περνάω καλά» το λένε και τα μικρά παιδιά
κι εννοούν κυρίως να κάνουν ό,τι δεν τους επιτρέπεται
ή εν πάση περιπτώσει οτιδήποτε άλλο από αυτό που τους επιβάλλεται
κι αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς τους.

Όχι. Το «νιώθω καλά» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό
κι έχει να κάνει με ολόκληρο το είναι σου και την άχρι τούδε πορεία σου στο χρόνο.

«Νιώθω καλά» σημαίνει «Έχω απαλλαχθεί από διάφορους κόμπους και αναπνέω χαλαρά το σήμερά μου,
όπως αυτό έχει διαμορφωθεί μέσα από την τύχη, αλλά και μέσα από την αλληλουχία των επιλογών μου».

ΚΑΙ/ΚΑΙ.

Είμαι συνυπεύθυνη με την τύχη για τη ζωή μου. Με τη μοίρα μου, ούτως ειπείν και όπως προείπαν οι

αρχαίοι ημών πρόγονοι σε δεκάδες τραγωδίες, κωμωδίες και άλλες περιγραφές της ανθρώπινης

διαδρομής.

Γιατί τα πράγματα συμβαίνουν μεν χωρίς να μας ρωτήσουν, όμως εμείς τα προσλαμβάνουμε όπως

νομίζουμε, τα ερμηνεύουμε, τους δίνουμε ΝΟΗΜΑ -ή δεν τους δίνουμε- και μέσα απ’ όλην αυτή τη

διαδικασία σμιλεύουμε τον εαυτό μας.

Κι ο εαυτός μας, ως ΚΑΤΙ που είναι, «συμβαίνει» στα ΑΛΛΑ -για όποιον τυχόν ενδιαφέρεται ΚΑΙ γι’ αυτά…

Φιλιά πολλά σε όλους και καλή μας Ανάσταση!

(Λέω να αρχίσω πάλι να γράφω κάθε μέρα ή σχεδόν κάθε μέρα από κάτι. Έτσι… για πλάκα.)

Ράμφος έφη

2011-04-10T14:53:00.002+03:00

Αποτίναξη

της μερικότητάς μας

η Ανάσταση.

Πηγαίνοντας

2011-03-25T12:02:00.001+02:00

«Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή…»

Δεν είναι πού ‘ταν λάθος
το παλιό.
Είναι που το επόμενο
-αλλιώς-
λαχταρά να γίνει.

Μας συγχωρείτε για τη Διακοπή, αλλά...

2011-03-23T20:49:00.004+02:00

Κατά πώς νιώθω

Προσαρμόζω τον κόσμο

Κι έτσι του πρέπει.

Βοήθεια!

2011-01-19T17:50:00.004+02:00

Σε είδα να βουλιάζεις σε άμμο κινούμενη.
Με βεβαιότητα και σαφήνεια σού ‘πα:
«Οριζοντιώσου,
αύξησε τη μάζα σου,
απλώσου πάνω στον κίνδυνο!»
Δεν θέλησες να με πιστέψεις.
Δεν θέλησες να αφεθείς στη γνώση και στο βίωμα
ενός απλού ανθρώπου.
Έστησες ακόμα παραπάνω τον κορμό,
σήκωσες το κούτελο προς τα ουράνια,
και μ’ άμετρη αξιοπρέπεια
έστειλες προσευχή στο άγνωστο,
ενόσω η λάσπη σε ρούφαγε από κάτω
ανηλεώς.
Σου έτεινα -θυμάσαι;- κλαδί ελιάς και σωτηρίας
δυνατό, λυγερό, σχεδόν άθραυστο,
μα μέσα στον πανικό σου
το πήρες κι αυτό για απειλή
-σου θύμισε μάλλον βέργα σχολική που θα σε τιμωρούσε.
Τ’ απώθησες λοιπόν με το χαριτωμένο χέρι
που απέμεινε στερνό στην επιφάνεια
να εκλιπαρεί βουβά
μέσα στο τόσο θλιβερά αδιάφορο ολόγυρα:
«Βοήθεια!»

Δίχως βαρύτητα

2011-01-03T18:17:00.001+02:00

Δεν ξέρω πόσο «αξίζει» η μουσική του Χατζιδάκι

-ποτέ δεν έμαθα να υπολογίζω και ν’ αποτιμώ
τις μουσικές, τις ζωγραφιές,
τα ηλιοβασιλέματα και τις αγάπες-,

όμως μεμιάς ανακατώνει την ψυχή μου,
και με λιγώνει,
ξεθάβει τη γλύκα μιας ζωής που δεν θυμάμαι να έζησα,
τη νοσταλγία μαγικών στιγμών κι ανύπαρκτων,
την προσμονή των ταξιδιών,
που δεν μού έμελλε να κάνω.

Η μουσική του Χατζιδάκι είναι, θαρρώ,
ένα ενύπνιο πέταγμα σε όσα ποτέ δεν έγιναν,
σε όσα μπορούσαν ίσως νά ‘ναι,
και πλέω και κολυμπάω
σε μία αιθέρια θάλασσα,
κι από την επιφάνεια κοιτάζω κάτω το βυθό,
και είμαι μια δυνατότητα,
μια ύπαρξη δίχως βαρύτητα.

Yes, I do

2010-12-27T21:49:00.004+02:00

«Σ’ αγαπώ», είπε αβασάνιστα
και κοίταξε γύρω της τη θολή παρουσία των ανθρώπων στον μάλλον στενό χώρο.
Ο καπνός λίγος, όλοι είχαν προθυμοποιηθεί -όχι αβασάνιστα-
να περιορίσουν τις επιθυμίες τους
καθώς ο χρόνος στένευε κι αυτός και έφτανε μονάχος να τους πνίξει.

«Ή ίσως… σ’ ανέχομαι», είπε σε μια έκλαμψη ειλικρίνειας -ή μέθης.

Ο άντρας της έριξε μια καλοσυνάτη ματιά,
έχωσε χαδιάρικα το μουσούδι του στα φρεσκολουσμένα μαλλιά της και της ψιθύρισε:

«Αρκεί να με δέχεσαι… Δέχεσαι;»

Απορίες

2010-12-18T20:45:00.000+02:00

Αν όλα έχουν ειπωθεί από αρχαιοτάτων χρόνων

και σ’ όλες τις ντοπιολαλιές

Αν έχουν γεννηθεί παιδιά που η γη δεν τα χωράει

Αν η τεχνολογία προχωρά σχεδόν ερήμην

και όλα γίνονται μηχανικά

Τι είναι αυτό που σε αξιολογεί μέσα στην κοινωνία;

Τι είναι αυτό που θα σε κατατάξει στους τάχα ωφέλιμους,

στους οκνηρούς, στους πέρα για πέρα άχρηστους;

Ποιο είναι εντέλει το κριτήριο;

Του ανθρώπου; για τον άνθρωπο;

Εσύ διάλεξες αλήθεια…

2010-12-06T04:12:00.048+02:00

Όλα σε φωνάζουν όταν εσύ έχεις φύγει,

όλα σε θέλουν σαν έχεις κουραστεί.

Όλα όσα σου έλειψαν σού έρχονται πακέτο

τυλιγμένα σε γριζασημί κορδέλα
και με καρτούλα «Καλή Ανάσταση!»

και τι διάολο να τα κάνεις
αφού πια είναι Χριστούγεννα…

-και το ψαλίδι που έψαχνες προχθές

το βρήκες σήμερα που ζήταγες θερμόμετρο-

Όλα σου θυμίζουν πως δεν ήσουνα ποτέ
εκεί που θά ‘θελες να είσαι

όταν ήταν η ώρα σου·

γιατί ανυπομονούσες, βιάστηκες και έφτασες νωρίς

ή ίσως γιατί άργησες

ή ακόμα και καμιά φορά

γιατί η πρόσκληση δεν ήτανε για σένα,

μα εσύ φαγώθηκες να την κρατήσεις·

νόμιζες πως σου ταίριαζε

να γίνεις βασιλιάς σε πάρτυ ξένων.

Πάντα ποθούσες το φιλί κάτω απ’ το γκι

-Ανάσταση-

από άνθρωπο άγνωστο και ξεχασιάρη…

Αόριστος

2010-11-29T20:31:00.005+02:00

Τα πράγματα είχαν πολλές απαιτήσεις
και διαφορετικές από τις δικές του.
Θα μπορούσαν να του δίνουν
1000 πριμ παραγωγικότητας,
τιμές, επαίνους και βραβεία·
ποσώς τον ένοιαζε.
Όχι πως δεν είχε ανάγκη,
-εξάλλου οι ανάγκες κι οι επιθυμίες δεν έχουν τέλος-,
όμως πάνω απ’ όλα μετρούσε γι’ αυτόν
μια ιδέα που είχε συλλάβει μικρός
και πλέον του είχε γίνει δεύτερη φύση:

«Μην αφήνεις τίποτα και κανέναν
να σου ορίζει το χρόνο σου.
Όποιος ορίζει το χρόνο σου, ορίζει εσένα».

Κι αυτός ήταν ήδη από την πρώτη του φύση…
Αόριστος.

Αλήθεια

2010-11-17T21:05:00.003+02:00

Ξέρεις ό,τι σου έτυχε
Τα υπόλοιπα δεν υφίστανται
Όποιος τα είδε τα φαντάστηκε
Κι όποιος τα πίστεψε είναι τρελός
Ξέρεις ό,τι σου έτυχε
Όλα τα άλλα είναι όνειρα
Οράματα και οπτασίες.

Μην το παλεύεις...

2010-11-10T19:21:00.002+02:00

Αυτό που για κάποιον είναι στόχος ζωής,
για κάποιον άλλον είναι φορτικό·
πρόβλημα.
Πώς μπορούν κόσμοι αντίθετοι να συνυπάρξουν;
Πώς μπορεί να κάνει παρέα ο βαριεστημένος γόνος με τον μεροκαματιάρη;
Πώς να συναισθανθεί ο πρωταθλητής τον εκ γενετής ανάπηρο;
Τι έχει να πει ένας τυφλός μ’ έναν ζωγράφο παρανοημένο;
Μία πουτάνα με τη μποέμισσα;
Και ο δημόσιος υπάλληλος με τον τσιγγάνο;
Κλέβουμε από το διαφορετικό ό,τι προλάβουμε,
να ολοκληρωθούμε όσο μας επιτρέπει η φύση μας,
αλλά ποτέ μας δεν καταλαβαίνουμε,
ποτέ δεν προσεγγίζουμε πραγματικά.

Και... ναι...

2010-11-09T01:16:00.003+02:00

Οι απανταχού αυτοδιορισμένοι «σύμβουλοι»
σου παραθέτουν με ενδελέχεια μεγάλη
τις παπάρες που έχει προλάβει το μυαλό τους
να μηρυκάσει επαρκώς
δίχως να φτύσει όλα τα άγνωστα,
τσουβαλιασμένα τα Άπαντα της Ανθρωπότητας,
και όλα κάπως στρεβλά,
αναγνώσματα, στατιστικές και προ παντός
προσωπικές παρατηρήσεις
-μυωπικές και πρεσβυωπικές και λευκωματικές-,
σε κατατάσσουν σε κατηγορία πάραυτα,
ξεσκονίζουν τα κιτάπια τους
κι ωσαν ονειροκρίτες σου δίνουν συμβουλή
κι ανάθεμα αν έχουν την παραμικρή ιδέα
ποιον διάολο έχουν απέναντι,
πώς τονε λένε,
τι νταραβέρια είχε κι έχει
και τι σκατά έχει τραβήξει
σ’ αυτό που όλοι οι κοινοί καημένοι
λένε ζωή
και κάποιοι άλλοι πέρασμα
και μερικοί εντελώς άλλοι…
ξέρω ‘γω;
φωτεινή ηλιαχτίδα στο μάτι του συμπαντικού κυκλώνα…

Με τη νεραϊδόσκονη στον κώλο, που λέει κι η κολλητή μου…
πορευόμαστε…

Κατά «συνθήκην» ψεύδη

2010-11-02T13:45:00.007+02:00

Ήταν πια μια ώριμη γυναίκα, από τη ζωή ολίγον τσακισμένη:
το όνειρό της να φτιάξει μια πολυμελή οικογένεια,
ένα πρότυπο βασισμένο στους Waltons, μια αμερικανική σειρά από τα παιδικά της χρόνια,
σκόνταψε σε αναπαραγωγικά προβλήματα.
Το πάλεψε, έχασε, το προσπέρασε με ένα δάκρυ και έναν αργόσυρτο αναστεναγμό.

«Οι εμμονές -όπως ακριβώς της φυλακής τα σίδερα- είναι για τους μαλάκες»,
μονολογούσε μέσα της κι έπιασε ν’ ασχολείται με πράγματα άσχετα…
Σε δουλειά να βρισκόμαστε και προ πάντων να ξεχνιόμαστε.
Η ζωή της έτσι κι αλλιώς ήταν μια χαρά ρυθμισμένη κατά τ’ άλλα,
τα θέματα επιβίωσης τα είχε από καιρό λυμένα
κι η σχέση της με τον σύζυγό της παρέμενε πάντα γλυκά συντροφική κι αρκούντως ελεύθερη.

Μέσα σ’ όλα λοιπόν άρχισε να ανακαλύπτει και τη χαρά της αναπαραγωγικής πράξης
ξεκομμένης από την διαιώνιση του είδους και πολύ της άρεσε αυτό και περιχαρής σκέφτηκε:
«Δεν γεννάμε που δεν γεννάμε, να ψαρεύω δεν ξέρω, δεν πάμε λέω εγώ να γαμηθούμε;»
Και έτσι έκανε· ερήμην βεβαίως του συζύγου κι απαλλαγμένη από τον εφηβικό φόβο της εγκυμοσύνης.

Στο τέλος όμως του μήνα την ‘ζώσαν τα φίδια…
Η κόκκινη στρατιά των αποθανόντων κυττάρων αρνιόταν να κάνει την εμφάνιση της.
Περίμενε-περίμενε, ώσπου μια μέρα πήγε κρυφά κι αγόρασε εκείνο το μακρύ στικάκι
που το κατουράς ξυπνώντας και μετά κάθεσαι και το κοιτάζεις με αγωνία να δεις τι χρώμα θα πάρει…
Κακό χρώμα πήρε, τόσο μοιραία κακό, που στ’ αλήθεια προς στιγμήν σκέφτηκε
πως κάποιος θεός παίζει μαζί της
και πως η ίδια άρχισε ξαφνικά να θυμίζει ηρωίδα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας…
Η μήπως κωμωδίας;

Αυτό που με τόσο πάθος είχε κυνηγήσει στη ζωή της
και που αυτή η πουτάνα τόσο πεισματικά της τό ‘χε αρνηθεί
μέσα στα πλαίσια ενός ήρεμου, ταιριαστού κι ευτυχισμένου γάμου,
τώρα της το πέταγε στα μούτρα μες απ’ τα… χέρια ενός σχεδόν άγνωστου!
Αποσβολωμένη έμεινε καθισμένη στη λεκάνη για ώρες, για μέρες
-αδύνατον πλέον να θυμηθεί-,
όταν πάντως επιτέλους σηκώθηκε, τα πόδια της ήταν τόσο μουδιασμένα
που σωριάστηκε σαν ανάπηρη στα πλακάκια του μπάνιου.

«Τι θα κάνω;;;;;;;», ούρλιαζε βουβά
κι όταν κάποτε το ουρλιαχτό μες στο κεφάλι της κόπασε
-ίσως και με τη βοήθεια των ηρεμιστικών σε συνδυασμό με μπόλικο αλκοόλ-,
σήκωσε το ακουστικό και με βραχνή φωνή ψιθύρισε προς την άλλη πλευρά:
«Αγάπη μου, θα γίνεις πατέρας…»

Μέσα στην απόγνωσή της είχε προλάβει να σκεφτεί,
πως ο άγνωστος δεν ήταν τουλάχιστον… μαύρος.

Μεσημέρι

2010-11-02T03:23:00.003+02:00

Κάθε σου βήμα
Σέρνει μαζί
Πάντα μαζί
Τη σκιά.

Μα όταν ο ήλιος
Είναι ψηλά
Πολύ ψηλά
Πολύ μακριά

Μένεις μονάχος
Ένας
Δίχως σκιά
Να ψέγεις.

Αυτή είναι
Η ώρα
Να εκτοξευθείς.

Αλαζονία

2010-10-28T20:16:00.004+03:00

Ήτανε νέος
όπως κάποτε όλοι υπήρξαν.
Δεν γνώριζε «δεν» και όρια
και όλα τα νόμιζε δικά του
ή πως έμελλε με σιγουριά
κάποια στιγμή να γίνουν.
Δεν έβλεπε, δεν ένιωθε
πόσο μικρός ακόμα ήταν
και πόσο η ζωή
θα φρόντιζε να του το (απο)δείξει.

Σκοτεινιά

2010-10-19T17:27:00.005+03:00

Επιθέσεις κεκαλυμμένες
κακόβουλες κι υστερόβουλες,
θυμός ντυμένος απόσταση
κι ένα επίχρισμα φθηνό ηθικών αρχών
συμπόνοιας κι ενδιαφέροντος.
Άνθρωποι πωρωμένοι ως το κόκκαλο
-γλείφουν αναξιοπρεπώς ακόμα κι αυτό-
γεμάτοι πίστες ορθολογικές ή μεταφυσικές
και παραποιημένη σοφία
επεμβαίνουν, κρίνουν, ταξινομούν,
ενοχοποιούν, συγκρίνουν και υποτιμούν.
Άνθρωποι -πράγματι!- μαύρα σημάδια,
μα όχι καρμικά· εδώ και τώρα ψυχικά.

Τα ζωντανά νιώθουν την κακότητα

και την αποφεύγουν αυθορμήτως.

Ξενιστής

2010-10-19T01:38:00.001+03:00

Σε νέο κορμί

ο αρχέγονος έρως

θε να φωλιάσει.

E...

2010-10-18T03:31:00.009+03:00

Συμπληρώνεται
η υδρόγειος σαν παζλ·
οι τρύπες γεμίζουν.
Σπάν' τα παγόβουνα
κι αποκαλύπτουν γη.
Ανά εποχές
ακόμα κι ο Βόρειος Πόλος
μπορεί να χαρτογραφηθεί.

Μια άσκοπη ανάλυση

2010-10-14T17:31:00.001+03:00

Εμείς οι άνθρωποι, τα ανθρωπάκια, προσπαθούμε πάντα να δικαιολογήσουμε
αυτό που κάνουμε, αυτό που λέμε, αυτό που νιώθουμε -ακόμα κι αυτό που είμαστε.
Να βρούμε εκ των υστέρων την αιτία. Ή να προβάλουμε μια δήθεν αιτία.
Είναι περιττό.

Οι πράξεις είναι άμεσες, άμεσος και ο αντίκτυπός τους· δεν χρειάζεται να μιλάς γι’ αυτές.
Το ίδιο και τα λόγια. Ό,τι ειπώθηκε, έχει ήδη ειπωθεί και δεν επιστρέφει στον «κάτοχό» του ποτέ πια.

Κι αυτά που νιώθουμε… τα νιώθουμε. Τελείωσε. Δεν έχουν να κάνουν τα συναισθήματά μας με τον άλλον.
Έχουν να κάνουν αποκλειστικά με εμάς τους ίδιους. Το να κατηγορείς τον απέναντι
γι’ αυτά που εσύ νιώθεις, είναι σα να βρίζεις τον σεφ επειδή μαγείρεψε ψάρι, ενώ εσύ δεν το τρως.
Ο σεφ δεν μαγειρεύει για σένα… κι εσύ δεν είσαι υποχρεωμένος να φας αυτά που μαγείρεψε.

Το να κατηγορείς, δε, τον εαυτό σου γι’ αυτά που νιώθεις, μας παραπέμπει στο επόμενο: αυτό που είμαστε.
Αυτό που είμαστε ούτε χωράει, ούτε χρειάζεται δικαιολόγηση. Ούτε καν είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που είμαστε.
Υπεύθυνοι είμαστε μονάχα για το πώς διαχειριζόμαστε αυτό που είμαστε εξωτερικά και εσωτερικά.
Εξωτερικά είμαστε οι πράξεις και τα λόγια μας. Όχι η a posteriori ανάλυσή τους.
Εσωτερικά είμαστε η πάλη με τις αντιφάσεις μας. Και εντέλει,

είμαστε αυτό που υπήρξαμε κι αυτό που θέλουμε να γίνουμε· απλά. Η εξέλιξη αρκεί.
Και αφορά μόνον εμάς τους ίδιους.

…κι όλο μ’ αφήνεις να σ’ αφήσω…

2010-10-13T13:23:00.025+03:00

…λέει το τραγούδι,

λέω κι εγώ, το λες κι εσύ,

και μουρμουράμε όλοι

έναν σκοπό

δίχως σκοπό,

δίχως αρχή και τέλος.

Μοιρολόι επάλληλο,

ποτέ κανείς δεν φταίει,

κι αναμονή

-στιγμές χτυπάει η θλίψη-

κι όλο η κλεψύδρα

αδειάζει.

Κάποιος λείπει...

2010-10-07T13:11:00.013+03:00

Οι διαφορές είναι απτές
σε κάθε επίπεδο.
Σε κάθε στροφή της σπείρας
ψαύεις κενά.
Μνήμης, αέρος, κατανόησης,
αίσθησης.
Χάσμα.
Ζαλίζεσαι…
Βαστιέσαι απ' τα σημεία
και την επιθυμία.
Μα…
κάποιος πρέπει να τρέξει,
κάποιος ν' αντέξει,
και κάποιος να κάνει μερεμέτια.

Συνειδητοποίηση

2010-10-04T14:14:00.006+03:00

Η γάτα χαζεύει τον κόσμο από ψηλά,

φυλακισμένη σε μια βεράντα,

παρακολουθεί τα πουλιά να πετάνε,

τα μακρινά αεροπλάνα,

αυτοκίνητα στον απρόσιτο εκεί κάτω δρόμο,

-έτσι δεν το λένε αυτό το γκρίζο; δρόμο;-

Μπήκε σε αυτοκίνητο κι η ίδια…

Κλεισμένη σε υφασμάτινο κουτί να μην βλέπει

-το δρόμο-

και τσουπ! στο περίεργο εκείνο μέρος

με… τις γάτες!

«Χμμμ… υπάρχουν κι άλλες σαν εμένα…»,

σκέφτηκε με θαυμασμό και μετά…

θύμωσε!

Τυχαία...

2010-10-01T13:49:00.010+03:00

Με την ανατολή του Οκτώβρη
μαζεύτηκαν πάλι σύννεφα…
'Ετσι αλλάζει ο καιρός.
Ποιος νοιάζεται;

Μπορώ και πάλι να ταμπουρωθώ
πίσω από τοίχους
ή να μουλιάσω στη βροχή
ασκόπως.
Ποιος νοιάζεται;

Η τύχη μας πλέκεται αλλού…

Σαν κάποια ανόητη γριά
να πλέκει κάτι αυτόματα
από ανία ή αμηχανία.
Και σ' όποιον λάχει να περνά
του το χαρίζει…
Ποιος νοιάζεται;

Η ζωή δεν είναι ψώνια…

Στα πέριξ...

2010-09-23T18:21:00.003+03:00

Συναναστροφές

-παιχνίδι και άλλοθι-

μισανθρωπίας

Το μοντέλο

2010-09-22T05:57:00.029+03:00

Της ζήτησαν να κάνει το μοντέλο σε κάποιον ζωγράφο της περιοχής.
Δέχθηκε, πήγε, στάθηκε γυμνή μπροστά του.
Πάντα ήθελε μια απεικόνισή της.
Όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν αυτόν το ναρκισσισμό;
Της είχαν εξάλλου υποσχεθεί και κάποια μικρή αμοιβή για τις υπηρεσίες της…
Ήταν αφηρημένος ζωγράφος
-ναι, όλο ξέχναγε τα πινέλα του αριστερά-δεξιά και δεν θυμόταν τι διάολο ζωγράφιζε…
Στη θέση της προσωπογραφίας της έβλεπε να προβάλλει ένα πουλί
-ένα πληγωμένο κοράκι…

Κατά τ' απομεσήμερο της είπε πως νοιώθει ατονία κι έγειρε σ' ένα ντιβάνι,
που έστεκε μοναχικό στη γωνιά του δωματίου.
Με το κεφάλι ελαφρώς ανασηκωμένο πάνω σε κάποιο από τα πολλά κόκκινα, κεντητά μαξιλάρια,
έλυσε με τα κοκκαλιάρικα χέρια του τη ζώνη του παντελονιού του,
και αποκαλύπτοντας μέσα από το γκρίζο εσώρουχο το μόριό του,
άρχισε λάγνα να το χαϊδεύει.
Ταυτόχρονα μουρμούραγε λόγια ερωτικά…
πως ήταν η Μούσα του, πως σ’ όλη του τη ζωή περίμενε εκείνη…
Πως ήταν η μία…

Εκείνη σχεδόν σε αγκύλωση από το πολύωρο στήσιμο και την έκπληξή της,
έμενε ακίνητη… στην πόζα της…

Άξαφνα έτριξε η παλιά ξύλινη πόρτα και στο κατώφλι της φάνηκε μια ηλικιωμένη με άσπρη ρόμπα,
νοσοκόμα θύμιζε. Πράγματι· είχε έρθει να του κάνει ένεση.
Προφανώς ο ζωγράφος έπασχε από κάποια ασθένεια…
Την είχε ξαναδεί αυτήν τη γυναίκα, όμως όλοι νόμιζαν πως ήταν η παραδουλεύτρα του.
Νοιαζόταν για το νοικοκυριό, τα ψώνια, άρμεγε τις αγελάδες…
Ακόμα και την ίδια, αυτή την είχε βρει.
Τριγυρνούσε στις αγορές και πλησίαζε όσες όμορφες κοπέλες έδειχναν πρόθυμες να ποζάρουν.
Όσες δεν της φαίνονταν πολύ ντροπαλές…

Με έναν ελαφρύ δισταγμό -ίσως και κάποια ανεπαίσθητη αποστροφή-
ακούμπησε αργά τον ασημένιο δίσκο με την ένεση στο κομοδίνο,
ξάπλωσε δίπλα του και πήρε το μόριό του στο στόμα της.
Τα ελέη του ήταν γέρικα και φτωχικά…
Όμως η παρουσία ενός τρίτου προσώπου μες στον οικείο χώρο
έξαπτε ολοφάνερα τη φαντασία της παράξενης αυτής γυναίκας
και προσέδιδε στην κατάσταση μια διάσταση διαφορετική, διεγερτική…

Ο νους του κοριτσιού ήταν τόσο μουδιασμένος όσο και τα μέλη του κορμιού της.
Δεν μπόρεσε να κουνηθεί, πάρα μόνον όταν ο ζωγράφος τής είπε με θαμπή φωνή:

«Τελειώσαμε για σήμερα… Μπορείς να πηγαίνεις…»

Femme fatale

2010-09-14T16:03:00.009+03:00

Φέρνεις τον κόσμο ανάποδα.
με έναν στόχο από παιδί:
ν’ αλλάξεις την τιποτένια μοίρα σου.
Κρύβεις τα καλογυαλισμένα όπλα σου επιμελώς
μέσα σε κόκκινα καλσόν, δαντελωτές κιλότες,
και όλες τις εμφανείς αδυναμίες σου
κάτω από χιλιομελετημένα στρώματα
σκιών και ρουζ,
ρομαντισμού και τάχα ευθραυστότητας
Η υποκριτική είναι η τέχνη σου·
η τέχνη της ζωής σου.

Κανείς

2010-09-14T15:56:00.005+03:00

Περιμέναμε πλάι στις ράγες
τις σκουριασμένες
τις παρατημένες από χέρια ανθρώπου που νοιάζεται…
κανείς δε νοιάζεται.
Ανασηκώναμε πού και πού το βλέμμα
να δούμε αν έρχεται κάποιο τρένο
βλέπαμε μονάχα ένα βαγόνι
είχε ξεφύγει από την τροχιά του πριν χρόνια
κι έμενε εδώ να θυμίζει
εκείνο το παλιό περιστατικό.
Λες κι είχε σημασία…
Κανείς, μα κανείς δε βρέθηκε
σ’ εκείνον τον έρημο σταθμό
να μας ενημερώσει
πως τα τρένα πια δεν περνούσαν από ΄δώ…

Χωρίς ελπίδα

2010-09-14T14:52:00.009+03:00

Τη μισούσε… επειδή δε μπορούσε να την κρατήσει.
Εκείνη πάλι όχι: ήξερε.
Ήξερε πως εκείνος ήταν αυτό που ήταν και δε μπορείς να μισείς κάποιον γι’ αυτό που είναι.
Την κάλεσε μια μέρα σπίτι του, με κάποια ύπουλη δικαιολογία.
Την παραπλάνησε.
Όταν βεβαιώθηκε πως κανείς δεν θα άκουγε τίποτα,
εμφάνισε ένα ηλεκτρικό πριόνι και κατευθύνθηκε προς το μέρος της:
«Θέλεις να φύγεις, αγάπη μου;»
Άρχισε να την ακρωτηριάζει… αργά, βασανιστικά…
πρώτα το ένα χέρι, μετά το άλλο, στη συνέχεια τα πόδια...
Εκείνη είχε γεμίσει από την ορμόνη που σε κάνει να μην νοιώθεις, να μην πονάς,
όμως ήξερε τι της συνέβαινε
και προσπαθούσε να πείσει τον οργανισμό της να εγκαταλειφθεί, να πεθάνει.
Δεν πέθανε.

Την κράτησε στο σπίτι του για καιρό έτσι.
Την τάιζε, αλλά τα δόντια της έμεναν άπλυτα κι άρχισαν σιγά-σιγά να χαλούν και να πέφτουν.
Το σακαταμένο κορμί της πλαδάρεψε φρικτά από την ακινησία,
το στήθος της κρέμασε σα νά ‘ταν γριάς 80 ετών
και η απελπισία χάραξε βαθιά το άβαφο πρόσωπό της.
«Είδες τι όμορφη που είσαι τώρα;», κάγχαζε μες τη μούρη της,
«Πόσοι σε θέλουν τώρα, μωρό μου;»
Μα εκείνη δε μπόρεσε να τον μισήσει: ήταν αυτό που ήταν.
Έψαχνε μονάχα μες στο κεφάλι της τρόπους να αυτοκτονήσει,
να του ξεφύγει για πάντα…
Βρήκε.
Κι εκείνος τη μίσησε απ' την αρχή και για πάντα…
Χωρίς ελπίδα πια.

Βασιλεμένα…

2010-09-13T06:28:00.018+03:00

Είμαι πολύ κουρασμένη.
Όμως πρέπει να τελειώσω ό,τι άρχισα.
Dead line.

Χθες ήταν η γιορτή, πέρασε…
Σήμερα στον αγώνα.
Προσβλέποντας στο ωφέλιμο και στο τερπνό· χωριστά ή μαζί.

Ό,τι κι αν κάνεις, θα στη λένε.
Γι' αυτό κάνε ό,τι γουστάρεις.

«Δε μπορείς να αρέσεις σε όλους», μου είχε πει μια φίλη παλιά.
Τότε μου είχε φανεί αυτό εξωφρενικό: «Γιατί όχι;;»
Σήμερα ξέρω πως το μόνο που πρέπει να εύχεσαι είναι ν’ αρέσεις σε όσους σ’ αρέσουν.
Η εύνοια των υπολοίπων είναι περιττή -έως φορτική.

Η ανάγκη επιβεβαίωσης δεν ταυτίζεται με την έμφυτη ροπή μας προς τη δημιουργία.
Συχνά, δε, συγκρούονται.

Υπάρχει και (δεν) πρέπει και (δεν) θέλω και (δεν) μπορώ.

Η πίστη σε πράγματα έξω από ‘μάς είναι φόβος.
Η πίστη στον συντονισμό μας με πράγματα έξω από ‘μάς είναι αρχετυπική ευφυΐα.

Τα αποφθέγματα είναι το απόσταγμα της νόησής μας.
Η απλότητα το απόσταγμα της ύπαρξής μας.

Αρκεί...

2010-09-07T20:29:00.025+03:00

Τα μαλλιά της ανέμιζαν στο καλοκαιρινό αεράκι
χτενισμένα επιμελώς ατημέλητα,
εκείνο το υπέροχο στυλ των 70’s που σε πολλούς φαντάζει κιτς,
μα στα δικά της μάτια ήταν η πεμπτουσία της συναναστροφής
μεταξύ μποέμ και κάποιας ξεπεσμένης ελίτ
-μία αρκούσα για όλα κοσμοπολίτικη decadence.

Αφηνόταν στην ήπια νύχτα, τις ουσίες,
το ανυπέρβλητο άνευ λόγου και ουσίας γέλιο
και τη μοναδικότητα της στιγμής.

Ήταν όμορφη· γιατί αισθανόταν όμορφα.

Η κάθοδος προς την τουαλέτα δεν την απασχολούσε διόλου,
εξάλλου ο καθρέφτης βρίσκεται εκεί
μόνον για όσους έχουν ανάγκη ν' αναδειχθούν.

Ο χαμένος άγγελος στην πόλη με τα άπειρα φώτα
είχε πια πάρει τη μορφή που ήθελε·
τη μορφή του θυμικού της…

Frank

2010-08-28T07:02:00.016+03:00

Σού ‘χα πει για ‘κείνον τον ιδιαίτερο φιλαράκο που είχα μικρή; Που πηδιόμασταν και μετά το παίζαμε άσχετοι;
Το παίζαμε ή το έπαιζα μόνον εγώ; Δεν είμαι σίγουρη…

Μια νύχτα μου έκανε τρελή σκηνή μέσα στο μπαρ γιατί δεν του είχα πει ούτε μια καλησπέρα:
«Γι’ αυτό δεν έχει ακουστεί ποτέ τίποτα για σένα. Γαμιέσαι και μετά Κινέζα… Παλιοπουτάνα!»
Είχα μείνει κάγκελο· ανέκαθεν πίστευα πως οι άντρες γουστάρουν να γαμάνε και μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Του πρόσφερα το ιδανικό, το τέλειο πιάτο… κι αυτός μου το πέταγε θιγμένος στα μούτρα.

Δεν πάψαμε βέβαια να συναντιόμαστε τα βράδια. Κι ήταν καλά… πολύ καλά.
Εκείνο το απελευθερωμένα καλά, το ερωτικό, που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια γι’ αγάπες και λουλούδια.
Κοιμόμουν σπίτι του, ξύπναγα και περπάταγα μέχρι το σχολείο… να μάθω κι άλλα…

Ένα μεσημέρι μπήκα στον πειρασμό ν’ ανοίξω τα γράμματά του. Ποτέ δεν φημίστηκα για τη διακριτικότητά μου.
Το είπα… σιγά μην δεν τό ‘λεγα. Θύμωσε… σιγά μη θύμωσε. Τον τιμούσε η αγάπη μιας άλλης.

Και κάπως έτσι περπάτησε αυτή η ιστορία… και πήγε άπατη. Με βαρβιτουρικά μες σε ρηχή μπανιέρα.

Μετά από χρόνια τον ξαναείδα στα πατσατζίδικα της Αθηνάς. Ήτανε λιώμα… κι εγώ κάπως έτσι.
Φύγαμε αγκαλιά για κάποιο άδειο σπίτι που μού ‘χε τότε λάχει να κοιμάμαι. Δεν τον άφησα να με πηδήξει.
Όχι βέβαια από σεμνοτυφία, δεν τον ήθελα πια. Όλη τη νύχτα τριβόταν πάνω μου και ψιθύριζε τ’ όνομά μου.
Τελείωσε μονάχος του πάνω στα μπούτια μου.

Το πρωί τον φυγάδευσα προς την ταράτσα αγουροξυπνημένο, γιατί χτύπησε το κουδούνι η φίλη μου…
η φίλη που όψιμα μου είχε εκμυστηρευθεί πόσο τον ήθελε κι εγώ δεν είχα καρδιά, ούτε μυαλό, ούτε όρεξη να της πω την αλήθεια…
Έτσι κι αλλιώς ήταν κάτι περαστικό και περασμένο.

Τον συνάντησε κάποτε στη Γερμανία και της είπε πως δεν θέλει να με ξέρει… Δεν την πίστεψα.
«Της ρίχνει στάχτη στα μάτια», σκέφτηκα.

Πάρα πολλά χρόνια αργότερα έτυχε να του ξαναμιλήσω: είπε πως δεν θυμάται να μ’ έχει γνωρίσει στη ζωή του.
Ξαφνιάστηκα. Γλιστρούσα από το πιθανό αλτσχάιμερ στην κρατημένη κακία…
Ακόμα δεν ξέρω… ούτε θα μάθω μάλλον ποτέ.

Αυτό που σίγουρα όμως έχω μάθει με τα χρόνια είναι
πως τα πράγματα έχουν πολύ διαφορετικό αντίκτυπο σε όσους τάχα από κοινού τα ζούνε.

Επαναπροσδιορισμός

2010-08-24T03:41:00.006+03:00

Τ’ άστρα πεθαίνουν μαζί με τις ευχές σου.
Γιατί προσεύχεσαι στα παρελθόντα.

Επίλεξε, συντονίσου, έμμεινε
στην τροχιά των υπαρκτών και των ζώντων.
Ορατών τε πάντων κι αοράτων...

Η πραγματικότης πάντα βρίσκει τρόπο
να ανταμοίβει τη σκιά της.

Παιδική ζωή...

2010-08-15T06:17:00.017+03:00

Ο μπαμπάς της ήταν πάντα απών.
Ψάρευε στις θάλασσες τεράστια σαλάχια και σκυλόψαρα, στις ζούγκλες κυνηγούσε άγρια ζώα.
Δεν τα εμπορευόταν, δεν τα έτρωγε, ήθελε μοναχά ως τρόπαιο το κεφάλι τους, τα κέρατα ή τη ραχοκοκκαλιά τους.
Όταν κάποια στιγμή είχε επιστρέψει για ελάχιστο χρονικό διάστημα στο σπίτι
-σ’ αυτό που επέμενε να αποκαλεί σπίτι κι ας μην ήταν σχεδόν ποτέ εκεί-,
είχε φέρει μαζί του από την Αφρική ένα νεογέννητο λιοντάρι.
«Δεν θα επιζούσε μέσα στη ζούγκλα»,
της εξήγησε καπνίζοντας με εκείνο το ανεξιχνίαστο ύφος του μία τεράστια πίπα,
«είναι ασθενικό κι αδύναμο... Βλέπεις με μιας στα μάτια του την ανημποριά.»
Το απίθωσε με μια σπάνια για τον ίδιο κίνηση τρυφερότητας στην αγκαλιά της
κι εκείνο έκανε μιαν αυτόματη κίνηση προς το ακόμα ελάχιστο στήθος της να βυζάξει.

Ήταν πράγματι τόσο μικρό, τόσο απαλό και τόσο αξιαγάπητο
-ήτανε πάνω από όλα δώρο ολοζώντανο από Εκείνον.

Δεν βρήκε γάλα να πιει στον κόρφο της, μα ρούφηξε από το πρώτο δευτερόλεπτο την καρδιά της.
Το νανούριζε στο κρεβάτι της, του πρότεινε την κουβέρτα της να παίξουν,
γέμιζε μια σαλατιέρα από κείνες τις τεράστιες για τους καλεσμένους με γάλα κατσικίσιο,
που αγόραζε η μαμά της με τις νταμιτζάνες από έναν βοσκό κάπου κοντά στο εξοχικό τους.
Η μαμά της το φοβότανε λιγάκι, αλλά δεν της έκανε καρδιά να της στερήσει το υποκατάστατο της πατρικής αγάπης.

Όταν μεγάλωσε το λιονταράκι κι έγινε πια λιοντάρι, η μάνα αποφάσισε το αδιανόητο:
πήγε μαζί με το κορίτσι στο βοσκό και διάλεξε μία κατσίκα που έσφαξαν μπρος στα μάτια τους.
Γυρνώντας στον κήπο του σπιτιού τους την άπλωσε μπρος στο λιοντάρι, καλώντας το όπως πάντα για φαί.
Εκείνο μύρισε στην αρχή επιφυλακτικά το φρέσκο ακόμα αίμα, και το κρέας, μα γρήγορα άρχισε να το κατασπαράζει·
χάθηκε απ’ τα μάτια η ανημποριά και άστραψε η άγρια φύση.
Αλλά... η ηδονή δεν έχει τέλος, ούτε χορταίνει εύκολα.
Με έναν αστραπιαίο ελιγμό στράφηκε προς τη μάνα και έχωσε τα κάτασπρα δόντια του στα σπλάχνα της.

Το κορίτσι -στην εφηβεία πια- παρακολούθησε βουβό τη θυσία,
πέρασε με ψυχραιμία ένα σκυλίσιο λουρί γύρω από το λαιμό του λιονταριού,
του ψιθύρισε στ’ αυτί «Πάμε τώρα μια βόλτα», με βήματα μηχανικά το πήγε μέχρι τον ζωολογικό κήπο
και ζήτησε από τους ανθρώπους εκεί να το κρατήσουν σε ένα κλουβί: «Μονάχο του όμως... είναι άγριο πολύ».

Με τη βοήθεια των συγγενών κήδεψε τη μητέρα, έγραψε στον πατέρα τα καθέκαστα, τον αποχαιρέτησε
κι από τότε μέχρι σήμερα ζει μια απολύτως φυσιολογική ζωή στην άκρη της πόλης...

Νάουσα

2010-08-11T05:43:00.016+03:00

Στο λιμανάκι το νόστιμο.
Κάηκα άσχημα στο μεταλλικό κουτί του κεριού,
μάγκωσα το δάχτυλο στην πόρτα της τουαλέτας.
Πέρσι ίδια εποχή μια άλλη πόρτα τουαλέτας μού ΄χε φάει το πόδι.
Πιο επικίνδυνο είναι για μένα να πηγαίνω τουαλέτα
παρά η ελεύθερη πτώση από τα 10.000 πόδια.
Πήγα στο barman μες στα αίματα,
παραπονέθηκα κοσμίως πως μάλλον θα φύγω σακατεμένη από ‘κεί μέσα,
με περιποιήθηκε δεόντως, υπερδεόντως...
Βγήκα μπαταρισμένη εκατέρωθεν.
Η παρέα με παρακολουθούσε με ενδιαφέρον κάθε φορά που σηκωνόμουν
να δουν πότε θα πέσω στη θάλασσα,
να τριτώσει το κακό, να πέσει το γέλιο της αρκούδας.
Δεν πόναγα... Δεν πονάω... Ίσως το οινόπνευμα... ίσως το πνεύμα...
Η ζωή μού φαίνεται όλο και πιο αστεία.
Η φίλη μου παραπονιέται
πως η συμβουλή μου να αυτοκτονήσει με μια πλαστική σακούλα στο κεφάλι
δεν της φαίνεται αρκούντως αξιοπρεπής.
Μα εγώ αδυνατώ να πιστέψω οποιαδήποτε απειλή εναντίον της ζωής.
Γιατί όποιος έχει χιούμορ,
ποτέ δεν την κόβει πριν ακούσει το τέλος του τέλειου ανεκδότου.

100, 100, 'κατοστάρα, 100!

2010-08-06T15:20:00.007+03:00

100.000 Visitors
Since June 6, 2006

Σχεδόν ανέμελη

2010-08-05T20:43:00.007+03:00

Οι στροφές είναι συνήθως ήπιες…
η οδοσήμανση τρομακτικότερη.
Μόνον στα απότομα κατεβάσματα
σε συνοδεύει ένα αναπόφευκο μουγκρητό.
Κάθε όγκο τον κουμαντάρεις·
είναι οφθαλμοφανώς
τα πάντα μια συνήθεια.
Δεν υπάρχει τίποτα να σε σκιάζει…
ούτε καν οροφή.
Just follow the rhythm.

Επιλογές...

2010-07-29T02:52:00.032+03:00

Υπάρχει τόση κακογουστιά… Περί γούστου κολοκυθόπιτα, οκ… αλλά…
Διασκευές… Englishman in New York τούρκικο, μη χέσω…
και You’re just too good to be true από τη Θώδη,
που το έβλεπα να τριγυρνά στο δίκτυο και καλά για πλάκα,
όμως τα αντίστοιχα σκατολοϊδια σε άλλες γλώσσες τριτοκοσμικές
κυκλοφορούν ως γνήσιες μουσικές επιλογές και κάνουν θραύση.
Από ανθρώπους υποτίθεται καλλιεργημένους -καλλιεργημένους του κώλου-,
ανθρώπους που μεγάλωσαν με τ’ αρκουδιάρικα των 50’s
ή τα σκυλάδικα της όποιας μεταγενέστερης δεκαετίας
κι εν συνεχεία δεν άκουσαν ουσιαστικά τίποτα άλλο.
Ό,τι κι αν πέρασε από το αυτί τους το έξυσε και χάθηκε
μέσα στην αίγλη κάποιου Μεγάρου ή μέσα στην κάπνα των νεοϋρκέζικων bars,
όπου ποτέ δεν πάτησαν το ποδάρι τους ούτε καν νοερώς…

Γιατί και στις ταινίες επικεντρώνονταν στο μπούστο της πρωταγωνίστριας·
τα θηλυκά στο ύφος της.

Μα είναι και τα σπίτια…
όπου επικρατεί μια διάχυτη μπεζούρα και μια ανάμνηση προ αντιπαροχής:
ακόμα και τον ίδιο τον γηραιό Καραμανλή μπορείς να συναντήσεις πλάι στο Χριστούλη
και πιθανώς παράλληλα τον Σάι Μπάμπα
στην άκρη κάποιου τρικάταρτου τζακιού φουλαρισμένου μπιμπελό…
γιατί από πάνω του ακριβώς είναι έτοιμη να πάρει φωτιά η 40ιντση τηλεόραση.
Και όλα πάντα με κάτι απροσδιορίστου υφής καλυμμένα…
για τις γάτες, για τη σκόνη, για τους σιχαμένους γείτονες…
Στον απέναντι τοίχο κρέμεται κάποια αγριεμένη θαλασσογραφία
και στον από ‘κεί μια μεταξοτυπία του Klimt ή του Klee και εικονίτσες με γατάκια.
Οι κουρτίνες έχουν γιρλάντες και όλοι συνεχώς αναρωτιούνται
γιατί στοιχίζει τόσο φθηνότερα το ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ πράγμα στη λαϊκή.

Δεν μπορείς να την πεις σε κανέναν για το γούστο του:
«Είναι συναισθηματικό το ζήτημα· εμένα αυτό μ’ εκφράζει»,
θα σου απαντήσει άμεσα και θα κλείσει ενοχλημένος την κουβέντα.
Η ομορφιά δεν μπαίνει σε κλισέ ούτε οι επιλογές σου.
Όμως είναι σαφές, ηλίου φαεινότερον, πως ποτέ δεν υπήρξαν
-και μάλλον ούτε θα υπάρξουν-
άλλες επιλογές…

Άμα δεν το ‘χεις…

2010-07-27T05:19:00.041+03:00

Η ηλικία του δεν έδειχνε να τον απασχολεί.
Ούτε η υγεία του που φύραινε μέρα με την ημέρα.
Ορμούσε σε όποια λία έβρισκε, όπως κάθε γερόλυκος.
Και πάντα έσπαγε τα μούτρα του.
Κάθε εξόρμηση τού άφηνε νέο κουσούρι.

Όμως αυτός εκεί:
«Ο επιμένων νικά», του είχανε μάθει στο σχολείο.
Κι ό,τι με κόπο και σφαλιάρες έμαθε, το κράταγε σημαία.
Γιατί σημαιοφόρος κυριολεκτικά δεν τού ‘λαχε να γίνει:
ένεκα διάπλασης σωματικής, βλέπετε, και ύψους.

«Τώρα είναι η ώρα μου», έλεγε μέσα του·
μα πάντα έπαιρνε τ’ αρχίδια του.
«Να πείτε του Κοέλιο να πάει να γαμηθεί!», ήταν το μότο του·
και το χαβά της κούτρας του συνέχιζε…
ακάθεκτος.

Σαμσάρα

2010-07-26T15:18:00.005+03:00

Υπάρχουν δρόμοι για να πορευτείς κι όνειρα να ονειρευτείς.
Το τόξο δεν διανύει αναγκαστικά μία πραγματική πορεία.
Σκίζει και το χωρόχρονο σε νοητή ευθεία, καμπύλη, σκουληκότρυπα.
Την ώρα που τεντώνεις τη χορδή, γεννιέται και πεθαίνει ο στόχος.
Δεν απαιτείται κόπος: μόνον επιθυμία, τάση, όραμα.
Έχεις τη δύναμη να φανταστείς;
Το ενδιάμεσο είναι απάτη. Άλλοι το λέν' ψευδαίσθηση.
Κι όλοι το λέν’ ζωή.

[Κι αναρωτιούνται πώς βρεθήκανε απ’ την αρχή στο τέλος,
αλλού απ’ όπου στόχευαν και πάλευαν να βρεθούνε.
Είναι που πάντα απέναντι στέκεται ο καθρέφτης·
μέσα του είσαι/γίνεσαι ό,τι εσύ θέλεις να βλέπεις.
Αν όμως ενδιαφέρεσαι πολύ για την ενδιάμεσή σας πλάνη,
ξέρε: μέσα απ’ τον καθρέφτη σου σε βλέπουν κι όλοι οι άλλοι.]

Ανάφη

2010-07-24T04:13:00.009+03:00

Άνθρωπε τυφλέ,
έψαυσες μ' αγνόησες
τον άγγελό σου.

Ταξιδιωτικά

2010-07-16T13:39:00.009+03:00

Μεσοπέλαγα
-για όπου κι αν σάλπαρες-
θαλασσοδέρνεις.

----------------------------------

Μην προσεύχεσαι
στον ούριο άνεμο.
Αρκεί να φυσά.

----------------------------------

Όποιο καράβι
απ’ το βλέμμα χάνεται,
παύει να υπάρχει.

----------------------------------

Άσ’ τα λιμάνια…
Θ’ αράζουμε αρόδου·
στις σημαδούρες.

Αποτελεσματικότητα

2010-07-14T01:59:00.013+03:00

Κάθε σου φράση

ψαλιδίζει μια ίνα
απ’ την ψυχή μου.

Στου Μπέη

2010-07-13T14:27:00.011+03:00

Ξύπνησα ξημερώματα
Σηκώθηκα, ξεκίνησα
Περπάτησα πάνω σε βράχια
Δροσερά και λεία την αυγή
Πύρωναν όσο ο ήλιος ανέβαινε
Και σκλήραιναν
Κάτω από τα πόδια τα γυμνά
Ξυπόλυτη έφυγα
Ποτέ δεν σκέφτηκα πως θα πονούσα
Πως δεν θα άντεχα.
Σκαρφάλωνα, έπεφτα
Προχώραγα
Θαμνάκια άνυδρα
Επιζούσαν
Και λίγοι σκορπιοί.
Βρήκα σπηλιά κρυφή
Με ναρκωμένες νυχτερίδες
Και βράχους στημένους κυκλικά
σ’ ακίνητο χορό
Η τρύπα ανάμεσά τους
Έμοιαζε σαν όλο να μεγάλωνε
Και από κάτω άβυσσος
Τοπίο ιδανικό για βουτηχτές
Αυτοκτονίας
Πάντα με το κεφάλι.
Γλίτωσα και
Μεσημέρι ντάλα έφτασα
Σε κόλπο σχεδόν ιδιωτικό
Πλάγιασα κάτω από ένα πεύκο
Και μέσα μου αρνήθηκα
Να επιστρέψω.

Do it yourself

2010-07-06T21:27:00.006+03:00

Τα σύννεφα διαλύονται με ένα φύσημα.
Φτάνει να βρεις ανάσα.
Να μαζέψεις όλη τη δύναμη τού είναι σου μέσα στα σπλάχνα σου…
να την κρατήσεις όσο αντέχεις…
να γίνει η κοιλιά σου τούμπανο μέχρι να μην αντέχεις πια…
και μ’ όση ορμή, αδράνεια,
αρχή συγκοινωνούντων δοχείων, αρχή διατήρησης της ενέργειας,
αρχίδια-μύδια,
όποια αρχή της φύσης σε φωτίσει,
να την αφήσεις να βγει προς τα έξω
μέχρι να γίνει αυτό που εσύ θες
έτσι ακριβώς όπως το θες.
Και κυρίως ο ίδιος σου ο εαυτός.

πάλι και πάλι

2010-07-01T22:24:00.023+03:00

Τα παράτησε.
Συνέλαβε την ιδέα της «απελευθέρωσης»
και έγειρε συνεσταλμένα στην πάνινη, φθηνή καρέκλα του.
Κουλουριάστηκε στη φωλιά της μοναχικότητας
και πάλευε μόνον κάποιες στιγμές
με τους εφιάλτες της εγρήγορσης
και δαίμονες νεκρούς, ανίσχυρους.
Τα παράθυρα χρησίμευαν ως μετερίζι:
εγώ και τ’ άλλα.
Εγώ και η συντονισμένη περιφορά του έσω Επιταφίου.

Σάλευε, ήταν σαφές.
Μα κανείς δεν κοίταζε.
Βούλιαζε στην καρέκλα,
όπως άλλοι βουλιάζουν σε άμμο κινούμενη.
Και τα πατζούρια απ’ τα παράθυρα
ήτανε το κλαδί της σωτηρίας του.
«Μην σπάσεις, μην σπάσεις», παρακαλούσε μέσα του.
Μα πάντα έσπαγε…
Και πάντα ξύπναγε
--πάλι και πάλι ζωντανός--
μες στη θολούρα
της υπερκορεσμένης ύπαρξής του.

...

2010-06-30T05:10:00.011+03:00

Στιγμές σωριασμένες στο πάτωμα·
πεταμένα παιχνίδια, σπασμένα.

Οι ρόδες απ’ τα κόκκινα φορτηγάκια
γυρίζουν πια στον αέρα
λόγω αδράνειας
και τα μάτια απ’ τις διαμελισμένες κούκλες
κοιτάζουνε στο πουθενά.

Το χέρι κάποιου παιδιού ήταν βάναυσο,
και ίσως θα τού ‘πρεπε η βέργα,
αν ο χρόνος κι η πείρα δεν σε ορμήνευαν,
πως κάθε χάραγμα
θα έκανε την παλάμη ακόμα σκληρότερη...

Όψιμη θρησκευτικότης

2010-06-22T07:43:00.007+03:00

Έχασα χρόνο πολύ στ’ ακατανόητα.
Η ζωή είναι μικρή και μάταιη,
μα έχει πράγματα θεία να βιώσεις.

Αμαρτία στο άσκοπο συνέχεια να την χαραμίζεις:
στη γκρίνια του χαμένου,
στις άχρηστες σκέψεις της σύγκρισης,
στη διαστροφή να απελπίσεις πρόωρα
ακόμα και την από πάντα να θρηνήσει καταδικασμένη
Ζωοδόχο Πηγή μας.

-----------

Η κακία πίστευα πως είναι κάτι το πλασματικό,
μία προσπάθεια σύλληψης της άλλης πλευράς,
για να δικαιολογήσει κανείς την πίστη του.

Και όμως…
η κακία γεννιέται απ’ την κοιλιά του σχίσματος,
όπως γεννιούνται τέρατα από τη διάσπαση κάθε πυρήνα.

Μπα…

2010-06-21T08:11:00.007+03:00

Μπα… δεν το κλείνω…
Μετάνοιωσα.
Σ' όποιον αρέσουμε.

Μόνον οι άνθρωποι που αντέχουν την κριτική, την απόρριψη
-και συνεχίζουν να προσπαθούν απτόητοι-
εξελίσσονται.

Δεν θα με κάνει κανείς να σταματήσω να εκφράζομαι.

Τέλος εποχής

2010-06-16T18:51:00.008+03:00

Θα κλείσω το μπλογκ σε λίγες ημέρες.
Θα γράφει πως είναι μόνο για "επιλεγμένους επισκέπτες" ή κάτι τέτοιο.
Αλλά δεν θα είναι για κανέναν.
Ούτε καν για μένα.
Απλά δεν θέλω να το σβήσω. 4 χρόνια είναι αυτά...
Μπορεί κάποια στιγμή να θέλω να δω τι έκανα αυτά τα χρόνια.
Σας ευχαριστώ όσους διαβάζατε τις μπούρδες μου.
Να είστε όλοι καλά.

Αφέσου...

2010-06-14T10:20:00.003+03:00

Αφέσου…
Νιώσε την τρύπα από τη σφαίρα στο μηνίγγι.
Νιώσε το αίμα σου καυτό να πλημμυρίζει το κεφάλι.
Αφέσου… Μούδιασε…
Δες πώς αργά η άλλη σου πλευρά χάνει την αίσθηση.
Αφέσου…
Άσε τη γλώσσα σου ακίνητη, μουγκή, παράλυτη να κρέμεται μες απ’ τα χείλη.
Αφέσου…
Κάνε την τελευταία σου απόπειρα ν’ ακούσεις την ανάσα… την καρδιά…
Κι αφέσου.
Να, την ακούς; Σταμάτησε.

Τώρα πια ναι…

2010-06-11T05:01:00.014+03:00

Στο δρόμο πέφτανε τα όμορφα ρούχα μου. Ίσως να το 'θελα: ναι, μέσα μου τό ‘θελα.
Απαρατήρητη να ζω κι ελεύθερη.
Άξαφνα όμως άρχισε ένας να ουρλιάζει πως περπατώ πλέον γυμνή στους δρόμους.
Δεν ξέρω αν του κρατώ κακία. Σίγουρα πάντως θέλω να πάψει.

Λένε πως η ζωή είναι αφαίρεση. Να μείνει η ουσία.
Μα τελικά κι αυτοί που το πρεσβεύουν είναι στυλίστες συνειδήσεων.
Λατρεύουν σαν τον Oscar Wilde τις πόζες.

Είδα ένα τεράστιο βιβλίο χθες στ’ όνειρό μου·
είχε μέσα μια από ‘κείνες τις μαυρόασπρες εικόνες,
που παραπέμπουν στη στρατευμένη τέχνη της επαναστατικής Ρωσσίας:
ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ, έγραφε από πάνω. Έτσι, με κεφαλαία.

Δεν ξέρω. Δεν ξέρω το γιατί για τίποτα. Ξέρω μονάχα το «για τι»:
θέλω πίσω τα ρούχα μου. Κι ας ανοιχτούν ξανά όλα τα μέτωπα.

Και πείτε του αυτουνού να σκάσει επιτέλους…

Το μυστικό

2010-05-28T03:28:00.019+03:00

Ξέρω το λόγο που στραβομουτσουνιάζεις
κάθε φορά που γεύεσαι τα φαγητά μου.

Ξέρω γιατί ο δυόσμος
ο αρωματικότερος των αρωματικοτέρων
από τα βάθη τα απρόσιτα της Ευρασίας,

γιατί η κάππαρη
απ’ των νησιών μας τα βράχια τα απόκρημνα,

γιατί οι αγνότεροι
-με ζώνη αγνότητας μόνον βοσκάνε-
αμνοί της Άνω Ευβοίας,

δεν μ’ έχουν κάνει σεφ, μάγειρα αριστουργηματικό.

Ξέρω…

Έμαθα με τα κλάματα το μυστικό πασών των συνταγών:
πρέπει να μπω εγώ στην κατσαρόλα.

Πορείες

2010-05-21T01:20:00.010+03:00

Η dealer έγινε η μάνα της: ιέρεια της μικροαστικής υπέρλευκης πλύσης.
Το κορίτσι της ανέχειας παλεύει σκληρά να θυμίσει παρωχημένες στάρλετ.
Η αλλοτινή θεά μεταμορφώνεται σε σοφιστικέ παραδουλεύτρα.
Η «Εγώ πάντα κυρία ήμουνα» γαμιέται σε διαμερίσματα μεταναστών.
Και η πολλά υποσχόμενη μικρή διαφεύγει σαν αέριο απ’ τις τρύπες.
Μόνον η μετριοπαθής φιλόλογος εμμένει στις παλιές συνήθειες.
Δεν είναι τίποτα· είναι που απλώς δεν σκέφτεται…

Ο μεγάλος θυμός

2010-05-13T13:25:00.008+03:00

Γιατί; Γιατί; Γιατί θυμώνεις;

Γιατί απλώνεις το θυμό -και μάλιστα άπλυτο- στον ήλιο;
Κι εσύ τι πας και τον ταΐζεις μυστικά μες στα υπόγεια;
Δεν ξέρεις πως κάποτε θα σε δαγκώσει;

«Άσ’τονα να ψοφήσει!», λέει ο γκουρού.
«Βρίσκει ο θυμός να φάει…», λέει ο γέροντας.

Τρώει απ' τα ενεργά, τρώει απ' τα αδρανή, τρώει κι απ' τα λανθάνοντα.

Για να νηστέψει ο θυμός,
πρέπει όλα να στερέψουνε και όλα να ξεθεωθούνε.

Και πάλι·
αυτός θα μείνει εκεί μόνος, βουβός και άσαρκος
να συνοδεύσει την ψυχή σου στο ποτάμι.

Η ελπίδα χάνει ακριβώς πάνω στο νήμα.

Synαισθήσεις

Ζωή απ' τη ζωή

Ας μην αυταπατώμεθα: γεννιόμαστε θυμωμένοι

Μια παράξενη πλάνη

Εν αναμονή

Γνώση

Αντίο

Διαφορά φάσης

Φυλάξου

Τριαδική ταξινόμησις ανθρώπων

Θεωρίες της synas

Ανία

Επανάσταση

Ξανά

Ψυχραιμία

Μην το πεις...

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

Είναι η ανθρώπινη φύση...

‘Γεια, ‘γεια…

Shifters

Εεεεε;; Πειράζει;;

Όλοι στην τρίχα

Στραβοξύπνημα

Δεν χρειάζεται να λένε όλοι "αλήθεια"

Ό,τι...

Πάρις

Dream -yourself

LifeStyleLibido

oops... sorry

That’s life

Η τύχη είναι γένους ουδέτερου

Οι αγανακτισμένοι δεν είναι συνδικαλιστές... ...και το αυτονόητο πρέπει να επαναλαμβάνεται

Κοινωνία

Χα!

chic

Ξεφτίλα

Μορφωμένες μαϊμούδες

Απορίες

Ο Κοέλιο έχει άλλη γνώμη…

Η δυστυχία είναι μεταδοτική

Εγώ κάτι τέτοιους τους φοβάμαι...

Κράτημα

Round and round…

Test

Δίχως μέτρο

Χάιντε!!

Μικρή επισήμανση

Ράμφος έφη

Πηγαίνοντας

Μας συγχωρείτε για τη Διακοπή, αλλά...

Βοήθεια!

Δίχως βαρύτητα

Yes, I do

Απορίες

Εσύ διάλεξες αλήθεια…

Αόριστος

Αλήθεια

Μην το παλεύεις...

Και... ναι...

Κατά «συνθήκην» ψεύδη

Μεσημέρι

Αλαζονία

Σκοτεινιά

Ξενιστής

E...

Μια άσκοπη ανάλυση﻿

…κι όλο μ’ αφήνεις να σ’ αφήσω…

Κάποιος λείπει...

Συνειδητοποίηση

Τυχαία...

Στα πέριξ...

Το μοντέλο

Femme fatale

Κανείς

Χωρίς ελπίδα

Βασιλεμένα…

Αρκεί...

Frank

Επαναπροσδιορισμός

Παιδική ζωή...

Μια άσκοπη ανάλυση