Ο θάνατος από τότε που έφυγε η μητέρα
μού έγινε σχεδόν οικείος.
Και η ζωή απέκτησε το νόημα του αντιθέτου:
του τώρα εδώ είμαστε.
Είχαμε χαθεί, δεν ήσουν -δεν ήμουν- εδώ,
και τώρα που ποτέ δεν θα ξανά ‘σαι,
θα σε καλώ μονάχα στα όνειρά μου·
σε πτήσεις χαμηλές, μαζί, παρέα.
Αντίο...
2 σχόλια:
Υπέροχο. Βαρύ κι απαισιόδοξο, αλλά τόσο ωραίο και δυνατό στα συναισθήματά του.
Νά 'σαι καλά... Είναι για έναν φίλο αγαπημένο που πέθανε.
Δημοσίευση σχολίου