Φυλάξου

 Δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ

-όχι γιατί δεν είχες τη δύναμη

ν’ ανταποδώσεις·

αυτό το διέκρινα από την αρχή-,

αλλά γιατί με μόλυνες

με το φθόνο σου,

μ’ αυτήν την παλίνδρομη σύγχυση

μεταξύ του τι είσαι

και τι θα ήθελες

απελπισμένα και αμείλικτα

να είσαι·

εγώ, αυτή, αυτός

έτσι -όχι έτσι, αλλιώς.

Μπροστά σε τέτοιον κανιβαλισμό

δεν μένει ακέραια καμιά αρετή,

καμιά συνονόματη της αγάπης.

(Φυλάξου)